Maandagmorgen

maandag 20 augustus 2012

Ik heb niet veel met eten, maar vanochtend had ik opeens heel veel trek in een McEgg (hij heet eigenlijk McMuffin, maar dat vind ik zo’n rare naam voor een Mekbroodje met een (heerlijk gepocheerd) ei). Dus al vroeg liep ik hier nog ontbijtloos door het winkelcentrum, en meteen al had ik deze blog van vandaag te pakken. Alle winkels waren nog gesloten (op de drogisterij na), de rolluiken dicht, wat een wereld van verschil is met de zaterdag, wanneer je er over de hoofden kunt lopen. Nu niet. De zon scheen gelukkig door de koepelramen. En om de stemming verder te vervolmaken, klonk er zo’n kabbelend-zee-muziekje; je werd er op slag rustig van. Aldus niks nieuws onder de zon. Ik bedoel, een gesloten winkelcentrum ademt nou eenmaal zo’n uitgestorven maar zalige rustige sfeer uit. Nee, nu komt het: ik liep er niet alleen. Viel me op toen ik om heen keek. Voor me uit schuifelde een mevrouw achter een rollator, schuin achter me liepen twee oude dames te keuvelen, en ik werd ingehaald door een vrouw op een elektrische stoel (zo’n gammel ogend bejaardenskateboard met stuurtje), terwijl haar man er achteraan liep (met één hand hield hij haar aan haar schouder vast, terwijl hij met zijn andere hand een boodschappenkarretje meetrok). Op een bankje zat, uitgeteld, een man met een vilten hoedje naast zich. Bejaarden alom. Het was net negen uur. Wat doen die daar zo vroeg? Waarom liggen die nog niet lekker in hun bed? Als zombies dwaalden ze door het gesloten winkelcentrum. Ik weet het van mijn buurvrouw. Ook altijd al om zes uur op. Elke morgen. Hele dag niks te doen. Waarom? Is dan inherent aan het ouder worden? Dat je niet kunt slapen? Of omdat je je wakkere tijd niet wilt verkwisten, omdat je straks eeuwig kunt slapen? Ik kocht mijn McEgg. O, u bedoelt een McMuffin? Die ja. Teruglopend kwam ik ze weer allemaal tegen (zo hard gaan de meesten niet). Stuk voor stuk keken ze me aan alsof ik een verslaafde was. Van de vette hap. Met die McDonald’szak in mijn hand.