Mes

zaterdag 23 juni 2012

De bel was nog niet gegaan of Yasin maakte dat hij wegkwam. Zonder succes, hij hoorde hoe ze als wilde honden achter hem aan sprongen. Hij hoorde hoe ze vaart maakten. Ze wilden hem hoe dan ook te pakken krijgen. De gangen waren vol, gelukkig. Yasin glipte overal tussendoor. Hoe dik je ook bent, als je veel gepest wordt, kun je erg hard rennen. Dat had Yasin wèl geleerd op school. Maar op de trap naar beneden – hij was er bijna – werd hij klem gelopen. Ineens waren er twee jongens: Ozgün en Erno. Yasin kon geen kant op; hij botste gewoon tegen die twee op. Ze hoefden geen stap te verzetten, ze hadden hem direct te pakken. Erno draaide Yasins arm op zijn rug. ‘Wat moet jij, jongen?’ En gelijk was daar Zahid, met Jordi in zijn buurt. ‘Met pennen gooien? Ben jij niet wijs of zo?’ ‘Doe normaal,’ zei Yasin. ‘Respect, weet je.’ ‘Normaal?’ vroeg Zahid. Erno draaide Yasins arm verder aan. Yasin verging van de pijn, maar hij gaf geen kik. Om hen heen draafden scholieren langs, trap op, trap af. Niemand die iets deed, het voor Yasin opnam. Ze keken wel uit. Zahid spoog Yasin recht in het gezicht. Ozgün gaf hem een knietje. Yasin kromp ineen en zakte naar de grond. Jordi gaf hem een schop in zijn kruis. Toen gilde Yasin het uit van de pijn. En dat bracht redding, voor heel even.  ‘Jongens, doorlopen! Wat moet dat bij die trap? Jullie versperren iedereen de weg. Niet stilstaan, niet vervelend doen. Vooruit! Opstaan en doorlopen.’ Met uitgespreide armen kwam Beckman van Techniek op het groepje aflopen en dreef de jongens op als een boer die zijn koeien naar de stal drijft. ‘Kom op, jongens, naar jullie klas.”Ja meneer,’ zei Achmed, maar hij liet zich niet duwen. Traag slenterde hij verder met Beckman dicht achter zich aan. ‘Kom op, opschieten,’ zei Beckman voor hij de hoek omsloeg. Yasin volgde hem snel, wegwezen. ‘We krijgen je wel. In de pauze. Of na school,’ hoorde hij nog sissen. Het zweet gutste over zijn rug. Het was toen, dat zijn hand in zijn broekzak naar zijn mes zocht.