Mig

maandag 7 mei 2012

Vond hem tussen een hele stapel boeken, en toen snel verorberd! Het Boekenweekgeschenk van 2012. Snel, want dat kon. Het is echt iets voor jullie: een dun boekje. Maar wat voor boekje! Met een heerlijk, leesbaar verhaal. Spannend geschreven in prachtige taal. Bij de meeste Boekenweekgeschenken, dat boekje dat je gratis mee krijgt als je een boek koopt tijdens de jaarlijkse Boekenweek, menen de uitverkoren schrijvers een complete roman te kunnen uitpoepen, wat niet lukt natuurlijk, veel te veel verhaal voor zo’n dun boekje, waardoor het, denk ik, daarna stomweg uitdraait op een compromis: er gaat niets uit de story, nee, de letters worden gewoon verkleind. Zo niet hier. Uiterst zichtbaar en: het verhaal is verzonnen én waar gebeurd. Het waar gebeurde deel lijkt echter verzonnen, en het verzonnen deel had heel goed waar gebeurd kunnen zijn. Dit is het: in de jaren tachtig, voor de val van de muur, kreeg een net opgestegen Sovjet straaljager, een Mig, pech. De motor viel uit. De piloot verliet zijn kist eer die te pletter zou slaan. Maar dat deed de jager niet. Terwijl de piloot in zijn schietstoel naar beneden dwarrelde, sloeg de motor weer aan en vloog het toestel onbemand vrolijk verder. Over Oost-Duitsland, het ijzeren gordijn, oeps, West-Duitsland binnen, over Nederland ook, pardoes België in. Toen was de kerosine op, en stortte het alsnog neer, op een woonhuis: een jongen kwam om. De Belgische schrijver Tom Lanoye verzon de rest erbij: wat er zich in dat huis afspeelde. En dat doet hij razend knap. Schakelend tussen Navo-kopstukken, die denken dat het vliegtuig een bedoelde Sovjet-aanslag is, en de relatieperikelen tussen de vader en moeder van de jongen die dus zou omkomen. Uiterst geloofwaardig, al is het eind te mooi waar te wezen: de moeder die verderop in de straat staat, terwijl de Mig opeens laag over scheert, met gillende sirenes van brandweerauto’s in zijn kielzog. Nee, dat onbestuurde ding kwam als een baksteen uiteindelijk uit de hemel vallen. Noem het literaire vrijheid. Zoals heel het boek. Lees het voor je lijst. Hoe dun ook, het is de moeite waard. Voor mij zelfs jaloers makend. Want eh… heb je het verdere oeuvre van Lanoye (laatste pagina) gezien?! Poehhh…