Mijn autoboek

dinsdag 31 januari 2012

Kwam hem tijdens het opruimen tegen achter een rij boeken in de boekenkast. “Mijn Autoboek”. Een boekje van karton met een stuk of vijftien tekeningen erin. Uit de begin jaren zestig. Ik zag de voorkant, en wist de inhoud weer. Meteen liepen de koude rillingen over mijn rug. Moest ik plassen van de zenuwen, zo’n gevoel. Nou moet ik erbij zeggen dat de auto, zo’n ding met vier wielen, een stuur, en een motor, in die jaren nauwelijks evalueerde en pas de laatste tijd reuze sprongen in de vooruitgang maakt. Hybride, elektrisch. Ik zag de nieuwste Mercedes en die heeft geen pedalen en stuur meer, maar op de plek van de versnellingspook een joystick (voor sturen, en rijden en remmen). Toen echter, in dat boek, ging het dus niet zozeer om de auto’s (ze waren groot en traag) als wel om de vraagstelling daarbij. Onder elke auto stond er een. Je zag twee racewagens met de vraag: ‘Zal nummer 3 het winnen?’ Benauwd kreeg ik het ervan. Of deze onder een prent van een auto wachtend voor gesloten spoorbomen: ‘Zou er nog een trein aankomen?’ Of bij een postbezorger en zijn bestelbus: ‘Ben ik hier op het juiste adres?’ Gek werd ik. Bij het tankstation: ‘Heb je nog benzine genoeg?’ Geparkeerd voor een hotel: ‘Zouden we hier blijven?’ Of bij een ambulance: ‘Zou er een zieke opgehaald moeten worden?’ En bij het uitzwaaien van een bus: ‘Wie zou Elly groeten?’ Ik vond het je reinste kindermishandeling, dat boek. Want hoe moest ik dat nou allemaal weten? Dat kon je een klein kind toch niet aandoen! Zou er een ziek opgehaald moeten worden? Weet ik veel! Vraag het de dokter! Heb je nog benzine genoeg? Kijk dan even op je metertje! Ik vond het een rotboek. Er werd van alles in gevraagd, maar antwoorden? Ho maar!