Mus

maandag 23 januari 2012

Ik begrijp er niets van. Afgelopen weekend was het weer telweekend voor de meest populaire tuinvogel. Iedereen aan de slag. De mus steekt er met kop en schouders bovenuit, meer dan 140 duizend, en daarna de koolmees en de merel. De uitslag viel te verwachten, zeiden ze op het journaal, maar een paar jaar geleden waaide opeens het bericht rond dat de mus op uitsterven (!) stond. Zo zie je maar dat nieuws betrekkelijk is. Vandaag zeggen ze dit, morgen zeggen ze dat. Ik heb niet veel op met de mus; het zal wel. Wel met de merel, die me blij het gevoel van lente geeft zodra het beestje begint te zingen. En de meeuw. Die geeft me het gevoel van vrijheid, zwevend boven de Noordzee. Bovendien kun je vermakelijk met hem stoeien op het strand. Meeuwen komen altijd kijken wat je bij je hebt. Nieuwsgierig landt hij dan een eindje van je vandaan. Staat die daar te koekeloeren op hoge poten in het zand. Met wat vrienden kun je hem dan van meerdere kanten besluipen. Meeuwen hebben meestal een aanloopje nodig voor ze de lucht in zijn, en dan kun je hem net vangen. Nou ja, net? Eigenlijk nooit. Zelfs snoekduiken blijft hij voor. Anders dan de duif. Als ratten besnuffelen ze pleinen, straten, stoepen. Ze gaan ook nooit voor je opzij, alsof ze niet eens meer kunnen vliegen. En als ze dan met veel moeite opstijgen, te zwaar beladen lijkt het, dan scheren ze stuurloos over je hoofd. Stomme beesten. Maar ja, er valt nog iets over te zeggen. Wat niet voor de huismus geldt. Die is overal, en toch onzichtbaar. De huismus, als meest getelde tuinvogel.