Olifant

zondag 12 februari 2012

Ze zeggen wel eens: hij of zij is oliedom. Maar dat gaat niet op voor de olifant, ik moest er opeens aan denken. Olifanten zijn slim. Al worden ze tachtig jaar, en dat kunnen ze het wild levend worden; ze vergeten nooit iets. Wijsneuzen onder jullie zullen nu misschien zeggen: Hallo, olifanten vergeten niets omdat ze ook niets hoeven te onthouden. Maar dat is niet waar. Althans, dat neem ik aan. Ik wil niet kinderachtig doen en zeggen dat het Wetenschappelijk Bewezen is, maar olifanten onthouden zaken die later weer goed van pas kunnen komen. En dat is tevens slim. Mag ik een voorbeeld geven? Uit Thailand. Daar plukten olifanten ’s nachts bananenplanten van dorpelingen kaal. Dus hingen de dorpelingen bellen om de nekken van de dikhuiden opdat ze ’s nachts, weer brutaal op bananenjacht, mooi verjaagd konden worden. Twee nachten ging dat goed, de derde nacht bleef het stil en waren ’s ochtends toch de bananen van de plantages verdwenen. Wat bleek? De stelende olifanten hadden die nacht met hun slurf modder uit een stilstaande beek geschept en die in de bellen rond hun nek gepropt! Alsjeblieft, waar gebeurd. En zo zijn er tientallen verhalen. Maar ook gedichten, waarin het verstand en de moed van deze bijzondere dieren in rijm geprezen worden. Mijn favoriet is van Herman de Coninck die de olifant al dichtend op papier “geschilderd” heeft. Luister: ‘Hij is gemaakt van de grofste effekten, draagt zijn broek als clown august, de knieën slodderend, maakt danspasjes als tante bertha die een tango de grond inheit, terwijl z’n kont doet denken aan een vals gebit dat net is uitgenomen, en dan zijn slurf en vlak daarnaast zijn ogen. Hoe zou jij kijken als ze je lul op je neus gezet hadden?’ Nou ja zeg, als dat geen dik eerbetoon is!