Olympische Spelen

zondag 5 augustus 2012

Rennende vrouwenbillen was het eerste dat we zagen, in de regen. Want de ander kant stond bomvol, drie rijen dik. En beneden ons langs de weg schreeuwende mensen, uitgelaten en blij. En wapperende vlaggen, veel Engelse natuurlijk, maar ook Japanse en een of andere Afrikaanse. De man op de voetgangersbrug bleef roepen dat we door moesten lopen. Keep walking folks! Maar we bleven staan, in de regen, met tientallen anderen. Nog vijf minuten en dan zouden ze weer terug zijn, en dan, dan zouden we ze vol in het gezicht kunnen zien! Het duurde en duurde en de zon brak door en een helikopter kwam boven ons, en een trein naast ons vertrok uit Charing Cross en een golf van gejuich kwam dichterbij, eindelijk. Keep walking folks! Daar kwamen ze, daar waren ze weer. Mager gespierd, lopen als gazellen. Onder ons door. Applaus! Kijk dan, riep ik tegen de kids. Dit waren ze dan: de Olympische Spelen van 2012, de marathon voor vrouwen, De jongste maakte nog een foto, terwijl een bobby geduldig wachtte. Want de voetgangersbrug moesten we af.