Ontgroeid

dinsdag 27 november 2012

De volgende ochtend word ik tijdens de kleine pauze bij de rector ontboden die me vraagt waar ik gistermiddag was; dat zat er in natuurlijk. Of het soms de normaalste zaak van de wereld is dat je wegloopt tijdens strafwerk, hoe het nu verder moet, wat me in godsnaam mankeert, maar ik wiebel van mijn ene gymschoen op mijn andere en hou me van de domme. Haal zo nu en dan mijn schouders op en staar naar de ronde, eikenhouten poten van het bureau die diep in het vloerkleed drukken. Buiten regent het, de cour is leeg. Ik word de kamer uitgestuurd met het verzoek me die middag na schooltijd wederom te melden voor de herkansing en Louis, die me op de gang staat op te wachten, vraagt of hij iets voor me kan betekenen. Nee, ik denk van niet en samen lopen we richting het klaslokaal, terwijl Louis zich opnieuw hardop afvraagt wat ik toch heb, de laatste tijd. Hij begrijpt dat het heel erg voor me moet zijn dat mijn vader dood is, ook al kan hij daar zelf geen voorstelling van maken, wat lul je dan, maar het leven gaat door. Hij zegt dat we nooit meer samen gaan zwemmen, alsof we zo vaak samen gingen zwemmen. “Ga je nog weg?” vraag ik aan hem. “Wat weg?” “Nou, je zou toch bij je vader weggaan?” “Ik weet niet…” Walter komt er bij lopen, en Wouter, en nog wat anderen. We dollen wat, schoppen tegen elkaars tassen en brallen over recente veroveringen, meiden die we versierd hebben maar toch ook weer niet. Terwijl de juffrouw Frans, een taart van in de veertig, de deur openhoudt en ons het lokaal binnenlaat, realiseer ik me opeens dat ik eigenlijk het niveau van Louis, Wouter en Walter ontstegen ben, hen in korte tijd ben ontgroeid. Het is net of zij zijn blijven steken in een wereld die maar niet volwassen wil worden. Maar de Franse woordjes, waarom gevraagd, willen niet komen en ik hoor hoe Walter die vlekkeloos oplepelt.