Onvernietigbaar

dinsdag 25 september 2012

Het leven is niet zwart-wit. Maar leg dat maar eens uit aan je twee puberzonen. Die de hele dag op school krijgen te horen hoe de wereld exact in elkaar steekt. Dat bovendien uit hun hoofd moeten leren. Zo is het. Dat heb ik vandaag geleerd. Dat zegt de docent. Maar soms lopen ze zelf tegen de lamp, gelukkig. Blijkt het niet zo zwart-wit. Gelukkig. Blijkt er zelfs geen kloppend antwoord voorhanden. Heerlijk! Het blijkt iets van deze tijd. In Amerika zijn ze er al ver mee, geloof ik. Zelf herstellend metaal, of zoiets. Je rijdt met een auto tegen een boom, je zet hem in zijn achteruit, en het blik vervormt zich weer naar de oude stand. Bijzonder. Maar nu komt het: is iets “onvernietigbaar” wanneer je het niet kunt vernietigen, of als je het wel kunt vernietigen, maar het zich vervolgens weer helemaal herstelt? Hele discussie hier in huis! Ik hou daar wel van. Is glas onbreekbaar als het nooit en te nimmer breekt of ook als het breekt, maar zichzelf weer heelt alsof het nooit gebroken is geweest?! Ik dacht aan de onzinkbaarheid van de Titanic, de oudste aan de onzinkbaarheid van een reddingsboot, die wel zinkt, maar vanzelf weer boven komt drijven. Toch is er gevoelsmatig een verschil. Maar leg dat maar eens uit, want is “gevoelsmatig” per definitie ook niet “persoonlijk”? Ik moest denken aan de Twin Towers. Ik was er een voorstander van dat ze identiek zouden worden opgebouwd. Exact hetzelfde, met de originele bouwtekeningen van de jaren zestig erbij. Alsof ze nooit vernietigd waren. Onvernietigbaar. Maar dan wiste je wel de geschiedenis uit. Dat het dus nooit gebeurd was. Kan niet! Mijn uiteindelijke conclusie was dus dat “onvernietigbaar” alleen maar “onvernietigbaar” kan zijn, als het nooit te vernietigen valt. De jongste ging zoeken op internet, niks gevonden. De oudste bleef bij zijn standpunt: al vernietig je het honderd keer, wanneer het zich daarna herstelt, blijft het onvernietigbaar. Lastig hoor. Kut taal.