Onzinkbaar

zondag 15 april 2012

Ik vertelde er wel eens over, tijdens voordrachten op scholen, om te laten zien hoe vluchtig nieuws eigenlijk is. In vergelijking met boeken. De film was toen populair. Hoewel toen nog in 2D had iedereen hem wel gezien. Met Kate Winslet en Leonardo di Capri. Het paste precies in mijn plaatje. Zeker in het voorjaar. Wat gebeurde er in de nacht van 14 op 15 april, vroeg ik een klas dan. Weliswaar tientallen jaren geleden maar met honderden doden. Na lang zwijgen werd er meestal van de heup geschoten. De start van de Tweede Wereldoorlog? De aanslag op het WTC in New York? De aanval op Pearl Harbor? Nee, jongens: een ramp! Zei ik er dan nog bij. Weken wereldnieuws! Je zag de leerlingen denken. Uiteindelijk noem ik dan die magische naam: de Titanic. En dan wist iedereen het meteen. Niet in de laatste plaats dankzij de film dus. En dan niet vanwege het stuk na de pauze, het zinken van het onzinkbaar geachte stoomschip, maar vanwege de liefdesrelatie voor de pauze tussen Kate en Leonardo. Dat blijft. Gebeurtenissen, nieuws, vergeten we, maar menselijke emoties blijven ons bij, zoals films en boeken. Shakespeare is tot op de dag van vandaag beroemd. Niet omdat hij schreef over de val van Rome, of de ondergang van het Britse rijk, ik noem maar wat, maar omdat hij schreef over mensen, over emoties, liefde, haat, dood. Die blijven in alle tijden. Een krant komt in de kattenbak, maar een boek in de boekenkast. Daarnaast blijft het fascinerend te zien hoe de arrogantie van een mens ten onder ging door een stuk drijvend ijs in de zee. Het grootste schip ter wereld. In de vaart genomen op 10 april 1912, uit de vaart genomen op 15 april 1912 (gezonken). En het idee dat als het schip niet geprobeerd had nog uit alle macht uit te wijken maar frontaal gebotst was, het waarschijnlijk niet gezonken zou zijn. Dat zegt wat. Net als dat je op hoede moet zijn voor woorden die beginnen met “on”. Ondenkbaar, onovertroffen, onwetend, onbreekbaar, onoverwinnelijk.