Open eind

zaterdag 28 januari 2012

Meteen ruzie in huis gisteravond. Was hij nou dood of niet? We hadden zitten kijken naar een oude film inmiddels, “State of Grace” met Sean Penn. Aan het eind is er een vuurgevecht, de kogels vliegen om je oren, waarbij hij zelf ook geraakt werd. Bloedend ging de hoofdrolspeler achter de bar op de grond zitten. The End. Hij gaat dus ook dood, merkte mijn jongste zoon op. Welnee, de oudste. Echt wel, de jongste weer. Je gaat écht niet dood als je geraakt bent in je arm, been, en in je zij, wist de oudste. Je kunt doodbloeden, wist de jongste beter. Ik vraag het maandag de bioloogleraar wel, overblufte de oudste. Het verhaal, spannend of niet, deed niet meer ter zake. Fijn, zo film met een open eind. Uiteindelijk werd Wikipedia erbij gehaald. De kijker wordt op dat punt in verwarring achtergelaten, stond er. Het kon mij verder niet schelen, maar de ruzie werd niet beslecht. Net als bij “Inception” destijds. Met Leonardo di Caprio, huppelend tussen realiteit en droom. Viel het tolletje om aan het eind van de film of toch niet? Kijk, hij blijft doordraaien, het is dus weer een droom, riep de jongste. Verhip. Niet goed opgelet. Opnieuw werd het eind bekeken. Nee hoor, kijk, hij wankelt, hij gaat omvallen, zei de oudste. Weer ruzie. Weer Wikipedia erbij gehaald. Weer mag de kijker het zelf uitmaken. En ik maar denken dat zo’n film om de spanning gaat of om de waanzinnige effecten. Niks ervan. Hele discussies over het eind. Kinderen houden niet van een open eind, had mijn uitgeefster al gezegd. Het moet duidelijk zijn, klaar. Wat is dat toch? Het is toch leuk als je de afloop zelf mag invullen?! Maar dat is dus mooi niet waar. De jonge kijker/lezer voelt zich bekocht en afgescheept als de laatste scène geen duidelijkheid verschaft.