Over

zaterdag 30 juni 2012

En, voor jullie ook een spannende tijd? Heb je al je nagels nog? Heb je wel tijd om deze blog te lezen, moet je niet leren? Word je niet gek van al die boeken? Of kun je makkelijk nog enen halen, want ga je met twee vingers in je neus toch gewoon over? In het zuiden van het land weten ze het al. Daar hebben ze al vakantie. Grrr… Ik ging altijd “voorwaardelijk over”, altijd. Bestaat dat nog? Dan was ik eigenlijk niet goed genoeg, maar dan zeiden de leraren dat ze rond Kerst wel echt een beslissing zouden nemen. Want ze vonden me zo’n aardige jongen. Liep ik dus de kans alsnog te blijven zitten, maar dan halverwege het schooljaar. Nooit gebeurd. Ik mocht altijd door met mijn vijven en zessen. Achteraf bekeken vraag ik me wel eens af of ik niet dyslectisch was? Of te jong? Ik heb bij mijn weten voor mijn Nederlands nooit een voldoende gehaald. De decaan lachte me midden in mijn gezicht uit, heus, toen ik hem vertelde dat ik journalist wilde worden. Hij keek naar mijn cijferlijst en kwam niet meer bij. Eikel. Ik had me ook voorgenomen om na mijn (gehaalde) examen in de tuin al mijn schoolboeken ritueel te verbranden. Het is er nooit van gekomen (ik heb ze volgens mij nog steeds). Ja, ik ben er wel een voorstander van dat je niet meer kunt blijven zitten. Dat je gewoon overgaat en dat je een taak meekrijgt in de vakantie en bijles het schooljaar daarop. Waarom niet? Laat die leraren maar bewijzen dat ze er zijn voor het lesgeven. Het is toch volslagen belachelijk dat je blijft zitten op ééntiende punt! Of nog erger: dat je van school moet, omdat je al ben blijft zitten ooit. Dat je voor alle vakken ruim voldoende staat, maar net voor de kernvakken een vijf… Alsof je geen fouten meer mag maken. Alsof leraren zo geweldig les kunnen geven. Dus eh… sterkte, de komende week. En je weet: de laatste loodjes tellen het zwaarst. Maar je kunt het, zeker weten!