Papos

vrijdag 20 april 2012

Op vrijdagmiddag moet ik denken aan Papos. Nu dus. Gek, hè. Iets vanuit mijn prille jeugd. Voor me gevoel eeuwen geleden, maar ik zie me nog staan daar. Voor de ruit. Zoekend. Zenuwachtig. Dat zit zo: mijn oma woonde ergens in de provincie Utrecht. Sinds de dood van opa, al ver voor mijn geboorte, gingen mijn ouders met kinderen om de drie weken vanuit het Haagse naar haar toe. We hadden geen auto, dus we gingen met de tram, de trein, en de bus. Een complete volksverhuizing, telkens weer, maar voor mij reuze spannend allemaal. Met de tram was leuk, met de trein een heus avontuur, en vervolgens nog met een bus door de polders, ruzie wie voor het raam mocht zitten, het kon niet op! Wat een geweldige expeditie elke keer opnieuw. Van horen vertellen was het die vrijdagmiddag steeds een drukte van belang, met het inpakken van koffers, mijn vader die vanuit zijn werk overhaast naar huis kwam, de boel afsluiten alsof we voor vier maanden weggingen, en dan snel, snel, rennen, op reis. Voor een weekend, zondagavond waren we weer thuis. Soms ging mijn moeder eerder die vrijdag, met mij en mijn broers, en dan waren we ruimschoots op tijd voor datgene waar ik zo vreselijk naar verlangde. Oma, sinds de dood van opa consequent gekleed in het zwart, kreeg een vluchtig kusje waarna ik vol spanning wachtte op wat zij mij ging zeggen. “Zoek maar iets uit bij Papen.” Of zoals ik dacht: Papos. Het was een winkel even verderop in de straat, en wat ze er verkochten weet ik niet meer, maar in ieder geval: speelgoed. Samen met mijn tante ging ik dan kijken, drukte mijn neus tegen de etalageruit en altijd stond daar wel een of andere auto die ik mijn hele leven al wilde hebben. Vaste prik op vrijdagmiddag bij oma op bezoek. Ze is al jaren dood. Ik kan haar amper nog voor de geest halen. Op foto’s kijkt ze streng. Maar dat ik vrij was om te kiezen wat ik wilde, daar in de winkel van Papos, op de vrijdagmiddag, bezorgt me nog dat heerlijke gevoel van ongekende vreugde.