Pep

zondag 8 juli 2012

Keek gister met een half oog naar de televisie, kwam opeens de Pep voorbij zeilen. Verhip! Zegt jullie niks, in dit digitijdperk, maar voor mij herleefde mijn jeugd in al zijn glorie. Niet dat wij thuis de Pep hadden, maar ik vond het wel een gaaf blad. Volgens mij stonden de letters van Pep soms gedraaid op de voorkant, stoer, maar dat weet ik niet meer zeker. Alle beroemde strips kwam je er wel in tegen. Wat wil je ook, volgens de uitgever stond de Pep voor pit! “Een blad met pep!” Wij lazen thuis de Okki, eerst. Dat was een blad voor kleuters, voor de jongste groepen van de lagere scholen. Volgens mij de opvolger van De Engelbewaarder, een onschuldig rooms kinderblaadje, dan wegens de teloorgang van de kerk, toen al, het veld moest ruimen. Okki was wereldser. Volgens mij stonden er vaak tekeningen van grappige konijnen in, al wordt je geheugen naarmate je ouder wordt selectiever. Voor de hoogste klassen van de lagere school had je de Taptoe, en dat kende ik wel, van mijn broers. Ik mocht er nooit in lezen, te klein, dus je begrijpt dat toen ik de leeftijd der ouderen bereikte, ik heel de week uitkeek naar vrijdag. Dan werd de Taptoe klassikaal uitgedeeld. Niet aan iedereen, alleen aan abonnees! Ik was een van de weinige gelukkigen (dank je wel, pa en ma!). Volgens mij verslond ik de avonturen van Rik Ringers, maar ik kan me, in die stripheld, wederom vergissen. Wat me altijd is bijgebleven is dat er ooit een verhalenreeks instond over indianen, en dat een vriendje uit mijn klas de Taptoe stiekem uit mijn tas pikte, omdat hij onder de indruk was van de tekeningen van al die schaars geklede indianen. Aan de ene kant miste ik mijn Taptoe, míjn Taptoe, wat gemeen; aan de andere kant was ik benieuwd naar de bezieling van die knul, waarom deed hij dat? Elf was ik, de Taptoe mijn lijfblad. Anders dan doorbladeren in de winkel ben ik aan de Pep nooit toegekomen. Ter ziele inmiddels. Zo niet de Okki en de Taptoe. Okki is een ruimtemannetje geworden, de Taptoe een spooky website met tijdschrift. Gelukkig zijn de moppen nog even flauw: “Mag ik een slokje van uw bier, opa? Nee, jongen, daarvoor moet je wachten tot je groter bent. Ja maar, opa, dan is uw bier allang op!”