Peter

zaterdag 27 oktober 2012

Mijn buurjongen vroeger heette Peter. Hij was mijn beste vriend. We gingen altijd samen naar school en speelden altijd samen buiten, vaak tot laat in de avond. Peter was een veel voorkomende naam toen. Niet helemaal tot zijn genoegen zong het meisjeskoor Sweet Sixteen in de jaren zestig over ene Peter. Een leuke meezinger: “Peter is mijn ideaal, grijze trui en rode sjaal, blauwe ogen, donker haar, groot en knap en achttien jaar. Peter vindt de meisjes dom, kijkt niet naar ze om, want zo is Peter, ja, zo is Peter. Peter, Peter zie je niet, dat ik ziek ben van verdriet: Peter, ik ben verliefd.” Ja, zo ging dat toen. Die naam ‘Peter’ kreeg ineens een nare bijsmaak toen ik deze week de slagvelden rond het Belgische Ieper bezocht, zie blog van afgelopen woensdag, over de Eerste Wereldoorlog. Op het ereveld van Vladslo kwam ik het treurende ouderpaar tegen, twee prachtige beelden van een rouwende vader en een dieptrieste moeder. Ze kijken uit over de Duitse begraafplaats. De beelden zijn van Käthe Kollwitz. En zij ís die moeder, die man háár man. Haar eigen zoon stierf aan het front, 19 jaar oud. De oorlog was voor hem net twee dagen oud. Hij heette Peter, maar dat snapte je natuurlijk al. Een kopy van de twee staan in een kerk, waarvan alleen de muren nog staan. Ook oorlog, de Tweede nu. In Keulen. En daar gaan we nu heen. In een tjokvolle ICE, 123. Toeval. We zouden al naar Keulen gaan, naar die beelden ook. Maar ik zag ze deze week dus al in het echt, we reden er zomaar langs. Op weg naar het zoveelste museum. Verhip, daar ligt een Duits ereveld, even kijken. Zo gaat dat. What ’s in a name.