Pijn

zaterdag 3 november 2012

Heb ik weer. Ging gister even een vriendin helpen, zette mijn fiets op slot, en terwijl ik naar de ingang wilde lopen, stootte ik mijn bovenbeen tegen een paaltje, zo’n klein Amsterdammertje. Compleet over het hoofd gezien. Niks bijzonders, zal wel een fikse blauwe plek worden. Meer niet. Dacht ik. Maar mooi niet. De pijn werd heviger en heviger, en mijn bovenbeen dikker en dikker. Toen ik besloot naar huis terug te keren, kon ik nog amper lopen. Ik kreeg mijn voet niet meer omhoog. Ik probeerde nog op het zadel te gaan zitten, maar trappen was er al niet meer bij. Strompelend ging ik richting de bus. Thuisgekomen zag mijn bovenbeen eruit als dat van Wesley Sneijder, en even dacht ik nog: had ik maar twee van dat soort benen! Maar lopen kon ik niet meer, laat staan schieten… Paracetamol geslikt en er Ice Power opgewreven. De zwellingen namen niet af. Ik kon mijn knie nauwelijks meer buigen. Mijn been zal toch niet gebroken zijn? Ook kreeg ik het heel koud, of kwam dat door spanning en pijn? Toch maar even langs de Spoedpost hier. Nee, waarschijnlijk was sprake van een gekneusde of gescheurde spier, gewoon een rottige botsing. Wat een naar paaltje, vond ook de dokter. Rust en warmte, luidde het recept, been omhoog met een kruik erop. Nu zit ik aan de Tantum Warm. Staat de wandelstok van mijn moeder naast me. En baal ik als een stekker. Voel me net een oude man. Schuifelde net heel even door het winkelcentrum hier beneden, omdat ik gek word van dat stilzitten. Bovendien moeten spieren ook in beweging blijven, toch?! Om me heen flitsten mensen met en zonder karretje, iedereen druk en gehaast, snel, ze liepen me bijna omver. Ik was als de dood dat ik zou vallen, in die hectiek mijn evenwicht zou verliezen. Zo voelt iemand van tachtig zich dus. Dramatisch. Zou niet moeten mogen! Heb ik weer. Maar ik ga niet bij de pakken neerzitten. Kom zeg, het kan altijd nog erger. Hoorde het spreekwoord toevallig deze week: “Ik klaagde dat ik geen schoenen had, totdat ik iemand tegen kwam die geen voeten had…” En zo is het! Waar ligt de paracetamol?