Pindakaas

woensdag 4 juli 2012

Lusten jullie dat? Alsjeblieft, laat me het weten, ik ben werkelijk zeer benieuwd. Mijn kids vinden het vies. Plakkerig en smerig. Die hebben liever chocopasta. Dat gaat erin als koek. Ik ben groot geworden dankzij pindakaas, ik eet mijn hele leven al pindakaas, de dagen dat ik ’s ochtends geen pindakaas heb gegeten, zijn op één hand te tellen. Nou ja, vooruit, twee. Ik wil niet zeggen dat ik er verslaafd aan ben, het lekker vindt, ik eet het gewoon. Ooit is mijn moeder in een ver verleden mijn boterham ermee gaan besmeren, en dat is zo gebleven. Waarschijnlijk vond ze het gezond, hoewel ik het toen nauwelijks lekker vond. Vooral donderdags. Leek wel beton. Mijn moeder deed op vrijdag de grote boodschappen, en daar zat ook pindakaas tussen. Heerlijk was dat, zo’n nieuwe, verse pot. Gaandeweg de week droogde de pindakaas namelijk uit en zat je uren te smakken eer je het weg kreeg. ‘Smeuïg tot op de bodem’ was voor mij dus letterlijk een verademing, ik geloof dat Calvé Pindakaas daarmee begon. Dat staat trouwens nog steeds op hun potten. Ik heb ze allemaal uitgeprobeerd, maar zij maken de lekkerste (en hebben de beste reclames, by the way). Lekkerder dan de Amerikanen die pindakaas hebben uitgevonden (natuurlijk). Het was een restproduct van pindaolie, de zogenaamde boter, en werd ontdekt ten tijde van een pindaoverschot. Over de hele wereld wordt het “pindaboter” genoemd, behalve in Nederland, want de naam “boter” bij ons was heilig, échte boter, de rest heette margarine. Dus werd het kaas, zoals je ook “leverkaas” hebt, wat ook geen echte kaas is, maar wel lekker op de boterham. Ik at en eet het plain, hoewel als kind op de zondag gesmeerd tussen twee plakken kaas in blokjes gesneden als een smakelijke traktatie. Maar je hebt mensen die er van alles op of onder kwakken, van komkommer en hagelslag tot banaan (zie Elvis Presley). Hoe dan ook, mijn kinderen willen er niets van weten. Mijn moeder zegt dat het goed voor me is, maar ik vind het gewoon lekker.