Plassen

zondag 11 maart 2012

Zes was hij. Een aardig ventje. ’s Zondags ging hij met zijn moeder mee naar de kerk. In zijn zondagse kleren, dat wil zeggen, zonder valgaten in zijn broek en chocoladevlekken op zijn trui. Zijn moeder was vaak te laat, dus hij ook. Samen zaten ze achterin de kerk en was de mis allang begonnen. Niet dat zijn moeder daar rouwig om hoefde te zijn, want ze kwam toch wel in de hemel. Bovendien waren de banken meer leeg dan bezet; de pastoor mocht sowieso blij zijn dat er nog volk kwam. En de mis duurde onmenselijk lang, zelfs als er niet in werd gezongen. Soms werd dat wel, Latijn, dan ging zijn vader ook mee, en dan werd zijn geduld helemaal op de proef gesteld. Jezus, als je dacht dat het koor was uitgezongen, eindelijk, ging ze alsnog weer aan de slag! Wat een hel. Dan had hij alle heilige beelden al boos aangestaard, alsof dat hielp. En dan de preek! Die duurde maar, en duurde maar, en duurde maar. Het laatste woord kende hij: “Amen”. Dus iedere keer als hij een aanloop meende te horen, sprak hij snel: ‘Amen!’ Maar de pastoor bleek dan nog lang niet zo ver. Sttt, fluisterde zijn moeder, terwijl ze haar vinger op haar lippen legde. Sttttt, siste heel de kerk in koor. Nou, ze konden hem wat. Hij had zijn eigen ritueel. Eerst ging hij steeds verzitten, dan begon hij hinderlijk te bladeren in het kerkboek, liet het een paar keer uit zijn handen vallen, om tenslotte tegen mijn moeder te zeggen: ‘Ik moet plassen!’ Waarop het advies volgde om het vooral op te houden tot thuis, vervolgens de bezwering dat de dienst nu echt snel was afgelopen, waarna zijn moeder uiteindelijk toch overstag ging. Aangezien er toen nog geen toiletten in de kerk waren, heiligschennis, diende een varen als urinoir. En op dat moment was altijd net de preek afgelopen en ging er een zucht van stilte door de kerk. Nee, je hoefde geen goede oren te hebben om het onophoudelijke suizen van een klein jochie te kunnen horen.