Poepbus

donderdag 16 augustus 2012

In Indonesië rijden ze links, maar niet onze bus naar Bali, die ochtend vroeg vertrokken vanuit Soerabaja. We konden toen nog niet weten dat het staan bij vertrek boven een stinkende open riool een voorbode zou zijn voor het verloop van de reis, een etmaal rijden. Ben je mal zeg, we hadden een VIP-bus besteld. Die had niet alleen voortreffelijke stoelen, inclusief slaapstand, en een heuse toilet, maar ook airco, en ik weet niet of je wel eens in Indonesië bent geweest, maar het kan daar behoorlijk warm wezen. Ik was met wat vrienden, en de stoelen vielen tegen. Ze hadden ons op de achterbank ingedeeld. Om niet door de achterruit te schieten, is daar de slaapstand dus achterwege gelaten. Elders zitten bood geen soelaas, want de oogverblindend witte bus was vol. Op tijd vertrekken deed hij wel. We zaten naast het toilet dat al snel werd gefrequenteerd; het werd een komen en gaan. En al snel viel op dat de chauffeur er de sporen aan gaf; hij reed met de duivel op zijn hielen. En links. Door de voorruit zag ik dat de bus voortdurend inhaalde en elke tegenligger van het wegdek veegde, tenzij die groter bleek. Dan doken wij tussen fietsers en brommers en auto’s en bestelbusjes, om vijf seconden later opnieuw plankgas de andere rijbaan te grijpen. Een ongeluk kon niet uitblijven. Inmiddels was de airco uitgevallen en stonk het toilet alsof het drie maanden niet was doorgetrokken (en misschien was dat wel zo). We waren een uurtje onderweg. Toen schoven we te laat terug, en kaatste een vrachtwagen tegen de zijkant van de bus. Stoppen? Ben jij gek! Door gingen we. Tot we weer te laat terug schoven, en een volgende vrachtwagen als een dolle stier onze bus de greppel in kopte. De eerste deuken waren een feit. En de airco was stuk, althans het koelwater was verdwenen. Daar wist onze chauffeur wel raad op: hij gebruikte het spoelwater van het toilet. De poeplucht die toen de bus in werd gedreven, deed menig passagier naar lucht happen als een vis op het droge. Ons niet. Wij hadden sinasappelen bij ons, waarvan de schil als neuskapje diende. Dat de bus bij het verlaten van de pont op Bali zich vast reed in het strand, was een kleinigheid. Precies twaalf uur later stonden we op de markt van Denpassar, en wist ik dat mijn tijd nog niet gekomen was.