Ramp

vrijdag 5 oktober 2012

Het weer was anders. Geen herfststormen als vandaag, maar bewolkt. De dag ervoor had er wel veel wind gestaan, en een staalblauwe lucht. Dat weet ik nog goed want we waren wezen zeilen, wat vrienden en ik. De Friese meren, Woudsend. In een colonne van drie of vier auto’s reden we terug. Bij de afslag Middenweg, waar het Ajaxstadion stond, sloegen we rechtsaf de stad in, en aan het eind van de afslag keek ik naar links of er niemand door rood reed. Ik zag een enorme vuurkolom, hoog en zo heftig als een explosie. Dingen dwarrelde uit de lucht, maar het licht sprong op het groen en ik moest de hoek om. Alweer een Cindu-ramp, dacht ik. Zo’n wolk. Vrienden voor me hadden niets in de gaten, maar de automobilist daarvoor wel. Hij slingerde tot het volgende stoplicht, en stapte uit. Er is een vliegtuig neergestort, zei hij toen. Ik draaide om en reed richting de Bijlmer, journalistieke plicht, het werd al donker. Een van de vriendinnen riep dat ze geen lijken wilde zien. Niet de mensen die wezenloos over de straten liepen, de razende brand, maar de lucht herinner ik me zo goed, die van kerosine. De volgende dag liep ik er weer. Het was licht. Het gapende gat was groot en dood. Er was geen zon die dag. Geen wind ook. Voor het eerst zag ik brokstukken van een vliegtuig, her en der tussen het groen. En voor het eerst het onthutste gezicht van de koningin, je zag dat het haar pijn deed. Ik heb vele verhalen over de Bijlmerramp geschreven, nog jaren na dato ook. Vooral over de slachtoffers. Maar nog meer impact had de ramp erna, van het vliegtuig dat neerstortte op het vliegveld van Faro, twee maanden later. 1992 was een rampenjaar. Waren er bij de Bijlmerramp nauwelijks gewonden, alleen maar doden, bij het verongelukken van de DC10 van Martinair net voor Kerst lag dat totaal anders. Ook daar heb ik nog jaren over geschreven. Maar daarover later meer.