Reizen

donderdag 14 juni 2012

Best wel grappig: mijn opa reisde vroeger heel de wereld rond, maar dankzij boeken. Hij was nergens geweest, en toch overal. Als ik het had over de Eiffeltoren, wist hij hoeveel trappen die had, en wanneer die gebouwd was. Hij sprak er vol lof over, alsof hij hem zelf gezien had. Ja, op een plaatje. In een geïllustreerd boek over Parijs. Vrijheidsbeeld? Hij kende het. Hij kon je zelfs het uitzicht vanuit de kroon beschrijven. Ook mijn zonen zijn van dat kaliber. Nergens geweest, maar ze weten van alles. Uit plaatjesboeken? Ben jij gek. Games! Place de la Concorde hebben ze over gerend, ze kennen elke stoeptegel, in Battlefield 3. Istanbul? Niet alleen geweest; ze hebben de Galatatoren zelfs gekocht. Nou ja, in Assassin’s Creed Revelations dan. En ze hebben net zo’n grote mond als mijn opa; ze weten alles. Beter dan ik, terwijl ik er geweest ben. Dan probeer ik er tussen te komen, net als destijds bij mijn opa, maar zij zijn anders wel in de panden aan het Canal Grande geweest, ik niet (Quantum of Solace, 007). De Aztekentempels in Mexico, het ijs van de noordpool, de leeuwen van Afrika, en het mausoleum in Moskou; ze zijn er allemaal geweest. Ik ook, maar niet in zo’n spannende setting als zij. ‘Het mooiste van reizen,’ zeg ik dan, ‘is het thuiskomen.’ Maar ja, dan ben ik gelijk een loser. Of nog erger: ‘De kunst van het leven is thuis te zijn, alsof men op reis is.’ Ik word gewoon vierkant uitgelachen! Terwijl ik er geweest ben, in het echt. Nou ja, vooruit, niet in Mexico, maar de rest wel. De jongste wil reisjournalist worden, dat lijkt hem nu wel wat. Over de hele wereld chillen, uitmuntend eten, businessclass vliegen, first class slapen, en de gaafste plekken bezoeken. Jaja. Het schrijven van je reportage dan? Hoe bedoel je, vroeg hij me verbaasd, ik heb toch een secretaresse bij me!