Rijles

maandag 27 februari 2012

Lang, lang, lang geleden had ik mijn eerste rijles. In Frankrijk. Van mijn beste vriend. In een Peugeot 504 Break. Waar het woord “Break” op slaat, is me een raadsel, want het was gewoon een stationcar. Ik geef toe, ook een rare benaming. In een witte. Hij was van zijn ouders, en wij hadden hem geleend voor onze trip naar het zuiden van Frankrijk. Net achttien was ik. Zijn ouders hadden daar een tweede huis, en we hadden de hond meegenomen. Dat was geen succes, want de hond hield niet van autorijden en liet heel de rit winden. Dan is Zuid-Frankrijk ver, hoor, dat wil je niet weten. We zouden daar de gangen gaan schilderen, maar veel geverfd is er niet; het werd meer relaxen en uitslapen, vooral veel uitslapen.’s Middags reden we dan naar het dorp om boodschappen te doen. Aangezien we allebei geen keukenprinsen waren, bestonden de boodschappen vooral uit flessen cola en flessen cola. En voor weinig geld kon je voortreffelijk eten in het dorpsrestaurant. Die oude 504 bracht ons overal, en al snel vroeg mijn vriend of ik niet eens wilde rijden. Je kwam immers toch niemand tegen, en van politie hadden ze daar volgens mij nog nooit gehoord. Ergens tussen de heuvels, op een grote vlakte, wisselden we van stoel en zat ik voor het eerst achter het stuur. Bij ons thuis hadden we geen auto, dus je begrijpt mijn enorm enthousiasme. De versnelling was een pook aan het stuur; de pook tussen de voorstoelen bleek de handrem, ook dat was snel geleerd. Ik zette hem op zijn advies in zijn één, en liet het koppelingspedaal rustig opkomen. We hortten en stootten wel, maar afslaan deed de motor niet. Ik zie me nog rijden over een karrenspoor in de richting van een brug. Doodeng, zou ik nu denken, maar die vriend had een onbegrensd vertrouwen in me. Ik reed. In een 504. Auto! Het was een waanzinnige belevenis. En hard dat we gingen! Na verloop van tijd sprak mijn vriend boven de brullende motor uit: ‘Je mag hem nu wel in zijn twee zetten!’