Schoenen

zaterdag 29 september 2012

Nou vooruit, gisteren sokken, vandaag schoenen. Of heb je mijn blog gister niet gelezen? Snel doen hoor. Weet niet hoe het met jou zat, maar ik had al maat 44 toen ik twaalf was! Wat is dat toch met kinderen, een foutje in de schepping? Zijn ze bang dat je al groeiend anders omvalt of zo? Goed, aan jonge beesten (van honden en katten tot leeuwen en beren) kun je aan hun poten zien of ze al dan niet groot gaan worden. Maar mensen? Maat 44! Ik schaamde me dood. Op school vroegen ze of ik die op een werf bestelde! Dan werd tenminste de confrontatie nog aangegaan, maar meestal zag ik ze wel lachen, achter mijn rug. Stomme schoenen, ook dat nog. Of ze waren ouderwets, of ze glommen. Veel soeps was het niet. Bij ons thuis moest alles degelijk, dus ook schoenen. De leukste die ik had, zelden, gingen altijd meteen kapot. Die waren dus niet degelijk genoeg. Liep ik de keer daarop weer met van die serieuze schuiten. Met pijn in mijn voeten, want ik kocht ze altijd één maat te klein. Om nog iets van de enorme omvang te maskeren. Hallo zeg, ik ben niet gek. Maar ja, dan kreeg ik wel blaren waaraan mijn sokken bleven plakken. En mijn schoenen rare neuzen, met afdrukken van mijn grote teen. Wat een hel. En ze scheurden los van hun zolen, waarop ik thuis de volle laag kreeg dat ik er niet zuinig genoeg op was. Op mijn schoenen? Ben je gek zeg! Ze waren nooit eens gaaf of stoer. Blij was ik met de mode van brede broekspijpen; ze konden mij niet breed genoeg zijn. Minder blij met de volgende modetrend: smalle pijpen. Ik kon wel door de grond zakken toen iemand zei: ‘Kijk, daar komen een paar schoenen aan!’ Mag ik me even voorstellen: dat was ik. De ontdekking van gympen in mijn leven vond ik een verademing. Nu heb ik maat 10. Klinkt toch anders.