School

donderdag 15 maart 2012

Even een vraagje tussendoor: kijken jullie wel eens om je heen op school? Ik bedoel, naar het trappengat, de lokalen, de gangen, het gebouw dus. Of gaan jullie als kippen zonder kop van klas naar klas, slenterend of rennend, pratend of zwijgend? Ik vraag dat omdat ik van de week in Rotterdam was, op het Libanon Lyceum. Wat een waanzinnige school! Een school zoals een school behoort te zijn. Groot en imposant. Monstrueus bijna. Ik herkende het gebouw meteen; het kon niet missen. Ik begreep dat de andere locatie, waar de bovenbouw les krijgt, nog veel grootser was. Maar de omvang van dit gebouw had mijn hart al geraakt. Ouderwetse tegeltjes aan de muur, hoge klaslokalen, met hele hoge ramen, overal ruimte; je voelde nog de aanwezigheid van al die jaren daarvoor. Je kon de leerlingen van dertig jaar geleden, zestig, honderd nog door de gangen zien haasten. Een goed gebouw. Ik zat ook op zo’n soort school. Angstaanjagend bijna, met overal nissen, trappen, en deuren. Met zolders en kelders. Soms moest je jezelf een weg slaan door de overbevolkte gangen, bereikte je amper de deur van je lokaal; dan weer was het muisstil, liep je er alleen, verraadden je eigen voetstappen zich galmend in de gangen. En in de pauzes liep je in een grote kring op de cour. De “cour” was het enorme schoolplein, en al pratend en etend liepen de leerlingen daar in een grote kring hun rondjes. Als gevangenen, ja. Niet meer voor te stellen nu, maar ik heb het meegemaakt. Wat ik maar wil weten is dit: kijken jullie er wel eens naar? Naar jullie schoolgebouw? Zowel binnen als buiten? Waar jullie nu toch een deel van jullie leven doorbrengen. En wat denk je dan? Waar let je op? Of sta je daar allemaal niet bij stil? Komt dat later pas? Ik herinner me nog het schilderij aan de muur tegenover de deur van de conrector, nog de geur die daar hing, de houten bank in de gang, de palm, als ik daar stond te wachten nadat ik er uit gestuurd was tijdens de les. Maar zijn gezicht, zijn naam, die ben ik allang vergeten.