Schrappen

zondag 11 november 2012

“Schrijven is schrappen”. Dat hoor je vaak, en zeker onder redacteuren en uitgevers. Met een serieuze knipoog naar een schrijver die te veel wil vertellen, te veel opschrijft. En met het schaamrood op mijn kaken moet ook ik toegeven: het klopt! Gisteren schreef ik op deze plek nog over “schaven”, hoe het is om je verhaal te perfectioneren, lees mijn blog, nu pak ik in onze schrijverswereld een andere koe bij de horens: schrappen! Je hebt auteurs die urenlang naar een wit papier zitten te staren, wachtend op inspiratie, en vervolgens elk woord en elke zin uiterst bedacht aan dat papier toe vertrouwen. Maar je hebt ook auteurs die gaan zitten en gaan zitten schrijven, in de hoop dat de inspiratie dan vanzelf wel volgt. Ik had vroeger bij de krant een chef die vond dat ik zelfs van stront nog een verhaal wist te brouwen. Ik vond dat een passend compliment. Tegen mensen met schrijfangst, of die nog nooit van hun leven geschreven hebben, zeg ik vaak: begin gewoon. De rest komt vanzelf. Maar: wees daarna ook kritisch! Schrijf je voor jezelf dan kun je de lat lager leggen dan dat je voor anderen schrijft. Andere lezers dan jezelf moet je bij de strot kunnen grijpen, moet je met je verhaal kunnen raken. Niet teveel herhalen dus, zoals net, en zeker niet wauwelen over mooie luchten of verre reizen. Heb je dat (per ongeluk) toch gedaan, schrap dan. Al is het hele stukken, verscheur en puzzel! Want: wéét wat je schrijft, hoe ver je kunt gaan. Dus niet zoals ik nu. Ik heb me voorgenomen om dit jaar elke dag minimaal 300 woorden te schrijven, en al tikkend kijk ik elke keer naar links beneden van mijn Word hoeveel woorden ik al heb. 295. Nu al 296, nee 300, 1, 2. Ben er al… Dat bedoel ik dus. Zo mag je niet schrijven. Elke zin moet tellen, moet een emotie kunnen oproepen, anders had je hem beter niet kunnen schrijven. Alle zinnen in een goed boek staan in dienst van de hoofdpersoon, en zodoende in dienst van de lezer. Dat is een opgaaf, hè. Maar ook een uitdaging!