Sherlock Holmes

woensdag 4 januari 2012

In mijn herinnering zag hij er heel anders uit, lang en sjiek, maar zo gaat dat vaker met herinneringen. En zeker als ze uit mijn vaders boekenkast komen, en ik nog niet de volwassen leeftijd had bereikt. Mijn vader verslond de boeken van Sir Arthur Conan Doyle, zoals hij overigens menig detective verslond. We hebben het over Sherlock Holmes en zijn trouwe metgezel dr. Watson. Een man met een loep en een waanzinnig observatievermogen, vergezeld van een stijve legerarts die wat simpeler van geest bleek. Toen ik de boeken van mijn vader las, wilde ik graag die Sherlock Holmes zijn, maar ik bleek dus meer op te hebben met Watson. Bovendien vond ik Holmes wel erg slordig. Nou ja zeg, het was een zooitje bij hem thuis. Bovendien werd hij door zijn vele vermommingen soms compleet onnavolgbaar. Paste dat wel bij hem, even later weer rustig lurkend aan zijn vertrouwde pijp?
De bioscoopfilm waar ik gisteren in verzeild raakte, maakt Sherlock Holmes helemaal bont. Slaand en schoppend baande hij zijn avontuur van Engeland naar Frankrijk en Zwitserland. Ongeschoren als een zwerver, ook dat nog. Niet zoals ik hem uit mijn jeugd herinnerde dus, maar eerlijk is eerlijk: de spanning was er niet minder om. De film greep me meteen naar de strot. Misschien niet helemaal zoals Sir Arthur zijn hoofdpersoon bedoeld had, al kon die zijn karakter zo nu en dan ook wel schieten. Het was me er eentje, die Holmes. Had elk kleinste detail direct in de gaten, en trok vlijmscherpe conclusies. Je moest je koppie erbij houden. Twee uur later stond ik tollend buiten. Wat een film! Voor boven de 12, dat dan weer wel. Denk daar dus aan, tenzij je net zo slim als Holmes het bioscooppersoneel weet te omzeilen.