Sit

dinsdag 6 maart 2012

Of mijn oren worden slechter, of hij krijgt de baard in de keel. In ieder geval liep de jongste hevig zingend door het huis, en dit is wat ik hoorde: ‘This what I do, this what I do, I shit on you.’ Pardon? Hij zit de hele dag achter zijn iPad op YouTube en de meest vreemdsoortige filmpjes trekken voorbij met dito teksten. Onbedaarlijk kan hij er om lachen, terwijl ik werkelijk de lol er niet van in zie. Ik vind lachen om een ander, in de zin van: uitlachen, sowieso niet geestig, zelfs eerder bedenkelijk. Al moet ik toegeven dat ook ik, toen ik zijn leeftijd had, niet meer bijkwam van de meest belachelijke situaties. Ik deed het zowat in mijn broek als iemand over de stoeprand struikelde, dat soort kinderlijke dingen. Tot wanhoop van mijn moeder, die me iedere keer opnieuw geërgerd adviseerde: ‘Kind, lach als je begraven wordt!’ Dat liegt er niet om, als ik er nu zo op terugkijk, al kon dat toen mijn pret niet drukken. Pret in de categorie, en daar zit het wezenlijke verschil met nu, “onschuldig”. Want ik kan me niet herinneren dat ik mensen toezong om ze onder te schijten. Dat is toch een ander verhaal, niet waar. Omgangsvormen zijn wat dat betreft flink op de helling gekomen. Wie houdt er nog een deur voor een ander open, steekt zijn hand op naar de wachtende automobilist? Het is allemaal gewoongoed. En van het een komt het ander. Onderscheid verdwijnt, en daarmee gezag. Dus zo nu en dan, net als mijn moeder toen, moet ik even ingrijpen als het de spuigaten uitloopt. ‘Lekker is dat,’ zeg ik tegen de jongste, ‘zoiets zeg je toch niet: “I shit on you.” Wat zijn dat nou voor teksten?’ Verbazing alom, ik had het weer helemaal verkeerd gehoord. ‘Al zat je wel close, pa, maar het is: “I sit on you.”’ En weer kan hij het lachen niet laten. I sit on you. Nee, dat scheelt.