Sluiting

maandag 13 augustus 2012

Hebben jullie nog gekeken? Dat viel te doen, hè? Niet zo lang als vorige keer. En wat imponerend, wederom! Net als tijdens de opening begon het kabbelend, maar al snel kreeg het vaart, en werd het middenveld een schip in de storm. Trok de muziek wervelend aan ons voorbij. En muziek is zo’n beetje alles wat Engeland lief is. Maar wat me nog het meest aantrok, was die ontspannen sfeer. Kundig. Strak georganiseerd, dat zag je aan alles, en dan toch zo uit de losse pols. Gezellig. Vrolijk. Nergens een wanklank. Altijd begrip. Verbroedering. Bijzonder. Geen wonder ook dat de tienduizenden vrijwilligers (geweldig idee) een staande ovatie van het publiek kregen. Verdiend! En dan die muziek, weer die muziek. Prachtig om de oude garde te zien optreden tussen de jonge; prachtig om het verleden terug te zien, inclusief zij die er niet meer zijn. Daar doen ze in Engeland niet moeilijk over. Daar is niemand op zijn retour. Freddy was er, en John. Levensgroot. Er werd gedanst, er werd gelachen. Van Monty Python natuurlijk, naar George Michael, naar Take That. Van Ray Davies (Waterloo Sunset) naar The Spice Girls; het ging maar door. Toen verdwenen de vlaggen, en daalde het vuur. Terug naar alle windstreken. De games zijn afgelopen, de finale was zinderend.