Sneeuw

zaterdag 4 februari 2012

De volgende dag zou ik gaan skiën met wat vrienden in Frankrijk. Maar ik zat nog in Turkije, in Koerdistan om precies te zijn, Diyarbakir. Voor mijn werk. Geen probleem. Het middagtoestel zou me naar Ankara vliegen, en het ochtendtoestel vanaf daar naar Amsterdam. Schone kleren aan, ’s avonds in de skitrein. Kon best. Maar toen begon het te sneeuwen. Nou mag dat in Koerdistan heel normaal zijn (geen winter zonder een flink pak), ons vliegtuig vertrok niet meer. Geen paniek, het ticket werd omgezet voor een vlucht vanaf Adana, en de expressbus deed er een nachtje over, over de bergen. Het begon harder te sneeuwen. Op het busstation stond de bus stoer, wit, en klaar op ons te wachten, inclusief sneeuwkettingen. Ha, kom daar hier eens om! Maar de bus bleef staan en staan, hij ging ook niet. Teveel sneeuw. Ik had de hoop al opgegeven, dan maar niet skiën met vrienden, toen iemand me op een taxi wees. Die reden altijd. Al snel was een prijs gemaakt (fiks goedkoper dan een skivakantie annuleren) en kroop de chauffeur achter zijn stuur. Voor die contreien was het misschien geen horrorwinter, maar een horrorrit werd het wel. Het sneeuwde zo ontiegelijk hard dat ik dagen later nog dansende sneeuwvlokken voor mijn ogen zag. De weg was zo glad dat we werkelijk alle kanten opgleden, zelden de goede. En toen we boven in de bergen waren, de sneeuw stopte, halleluja, kroop daar een mist rond die zo dik was dat we de strepen op het wegdek niet meer konden zien. Was er wel weg? En hoe diep waren de dalen? Uren hadden we gereden, maar waarheen? Achter me waren mijn collega’s in slaap gesukkeld. Tot bloedens toe heb ik op mijn lippen gebeten om dat te voorkomen. Want zou ik in slaap vallen, dan de bestuurder ook. In het dal begon het zo meedogenloos te regenen, dat de ruitenwissers het niet meer konden bijbenen. Moesten we dood of zo? Twintig minuten voor tijd parkeerde de taxi voor het vliegveld. De volgende dag stond ik op de latten. Met mijn vrienden. Weer in die heerlijke sneeuw.