Sokken

vrijdag 28 september 2012

Ik draag ze amper, sokken, zeker niet in gympen. Maar vroeger was dat wel anders. Vroeger had je geen keus. Iedereen had sokken; de hele klas droeg sokken. Ik vond het een verademing toen ik in de derdewereld kwam en zag dat mensen daar geen sokken aanhadden. Dat was in ieder geval nog iets positief in al hun ongekende misère. En schaatsers. Toen ik Sven voor het eerst zag aanzetten zonder sokken vond ik dat bloot en bevrijdend tegelijkertijd. Was het niet koud? En kreeg je geen blaren? Fascinerend! Ik haat sokken. Wat een plagen. Als kind had ik of kriebelsokken die veel te strak om mijn enkels zaten (de godganse dag krabben!), of van die sokken die je heel de dag moest optrekken. Je kon niets doen, of je moest ze weer optrekken. Sterker, je kon niets meer doen, als je ze niet eerst had opgetrokken! Werd ik voor de klas geroepen, dan hinkelde ik naar voren, terwijl ik nog snel mijn sokken optrok. Niemand die ze zag, ze zaten onder mijn broekspijpen, maar toch. Sokken ophalen! Later, in de pubertijd, begonnen ze te stinken, nog erger. Moest je je schoenen uittrekken, voor gym of in een schoenenwinkel, kwam er een meur van af! Had ik weer. Rampzalig. Een of andere lolbroek uit mijn klas heeft tijdens werkweek ’s nachts mijn sokken buiten het raam gehangen. Afgang! En altijd zat er wel een gat in. Mijn moeder was een ster in sokken stoppen, beter gezegd: het dichten van gaten. Meestal precies op je grote teen. Complete steekpartijen. Dan zag ik de klas wel kijken. Of later: geitenwollensokken. Wat een belachelijke dingen waren dat! Niet eens van geitenwol gemaakt, flikker op zeg. Toen ik, ouder en wijzer, sokken keer op keer kwijtraakten in de was (vreet de machine ze op of zo?) ben ik ermee gestopt. Het bevalt me prima, al is de ergernis er bij tijd en wijle nog steeds: na de was het bijeen zoeken van paren voor mijn zonen. De oudste heeft zwarte en donkerblauwe. Alleen als hij ze draagt, zie ik het kleurverschil…