Sportschool

woensdag 10 oktober 2012

Net geroeid. Nou ja, geroeid… Ik heb een roeimachine thuis. Dus geen last van water, regen of wind. En goed voor de conditie. Nou ja, goed… Je kunt natuurlijk beter in het echt gaan roeien, maar dat neemt weer zoveel tijd in beslag. En waarvoor doe je het? Voor je conditie of om er gespierder van te worden? In mijn geval: geen van beide. Ik ren, loop, fiets de hele dag, dus met die conditie zit het wel goed, wel redelijk goed. En dat gespierder worden heb ik jaren geleden al opgegeven. Lukt niet. Wat ik ook doe, er komt geen spier bij. Ik denk dat het mijn bouw is. Eerst ben ik ga zwemmen, heerlijk, maar blijkbaar niet fanatiek genoeg om een swimbody te krijgen. En in mijn jonge jaren wilde ik dat wel. Dus op naar de sportschool. Maar hoe ik ook aan die apparaten trok of duwde, welke gewichten ik ook omhoog joeg, een sixpack zat er voor deze jongen niet in. Je had er jongens bij die er na een maandje sportschool al uitzagen als Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen. Ik niet. Ik bleef die gespierde spijker. Complete trainingsprogramma’s werkte ik af; zonder het beoogde resultaat. Waar anderen fit hun sporttas inpakten, zat ik halfslaperig achter een kopje thee. Na een aantal jaren, van drie keer per week, heb ik de sportschool het allerbeste gewenst, maar wel zonder mij. En heb ik die roeimachine aangeschaft. Onderwijl kijk ik naar een film of een documentaire en maak ik mijn slagen. Voor een goede gezondheid. Om me heen zie ik hoe de vestigingen van “Fit for Free” als paddenstoelen uit de grond schieten. Voor de ramen zie ik mensen de raarste capriolen uithalen. Ook jonge mensen, pubers nog. Ze willen een wasbordje, nu, maar wees er niet te vroeg mee. Tot je achttiende groei je de hoogte in, daarna de breedte. Die broodjes kunnen dus ook vanzelf komen, als je lichaamsbouw een beetje meezit. Tenzij je de Febo of de Mek platloopt. Dan krijg je zwembandjes; een heel ander verhaal.