Spreekuur

maandag 25 juni 2012

Ja, dat ging er een keer van komen; dat verbaast me niets. Ik blogde er gisteren nog over: het puberbrein is in beweging. Wat gebeurt er daar binnen allemaal in je hoofd, tussen al die hersencellen? Is het bliksem en onweer, zware stormen, of ergere depressies? En inderdaad, waar is die goeie, ouwe schoolarts gebleven? Als je net geboren bent, lig je om de haverklap in je blote billen op het consternatiebureau. Word je onder de loep genomen, en elke beweging die je maakt gewikt en gewogen, elke boertje dat je laat bestudeerd en beoordeeld. Maar wat ouder is elke vorm van medische zorg en begeleiding opeens verdwenen. Afgezien van je vader en moeder, hopelijk, kijkt niemand dan meer naar je om. Word je te lang, blijf je te kort, word je te dik, blijf je te mager; niemand die het nog een bal interesseert. Zie maar. Zoek het zelf maar uit. Tot vandaag. Pubers moeten weer naar de schoolarts. Ja, je leest het goed: “moeten”. Als het aan de minister ligt, en aan de Tweede Kamer, moet je straks op je veertiende een keertje bij je schoolarts langs. Hoe gaat het met je, knul? Word je gepest? Zijn er problemen thuis? Eet je gezond? Hoe gaat het op school? Maar het kan nog persoonlijker: Ben je al verliefd? Gebruik je drugs? Jaja, voor je het weet, word je het hemd van het lijf gevraagd. Bij wijze van spreken dan; zo noemen ze dat. Ik bedoel, je hoeft je bij de schoolarts niet uit te kleden; je bloeddruk wordt niet gemeten. Is dat wel oké, al dat gevraag? Ik denk het wel, want het kan best goed zijn als een onbekend iemand met verstand van zaken vraagt hoe het zoal met je gaat. Iemand tegen wie je vrijuit aan kunt praten, iemand ook, heel belangrijk, met een beroepsgeheim. Je hoeft dus niet bang te zijn dat na afloop van het speekuur heel de school je problemen kent. En heb je geen problemen, des te beter. Dan geef je die schoolarts een hand en maak je dat je wegkomt.