Stappen

woensdag 8 februari 2012

Hij probeerde zich voor te stellen hoeveel stappen hij gezet had in zijn leven. Meer dan een miljoen? Een blik op zijn schoenen bracht geen uitkomst. Hij had maat 44. En hij vroeg zich af welke maat hij had toen hij achttien was? En tien? En vijf? Afgelopen zomer had hij bij Perry Sport een stappenteller gekocht, een metertje met een balletje erin. In zijn broekzak had het ding zijn stappen geteld, maar erg nauwkeurig was het niet. Want hij zette soms kleine stappen, dan weer grote stappen, er zat niet echt enige regelmaat in. Stappen waren afhankelijk van haast of van kou, of van een ander. Ze waren afhankelijk van de ochtend of de avond, van overmoed of twijfel. Een mens liep wat af. De voet was beweeglijk en plat, maar zijn verbinding met de rest van het lichaam was iel en kwetsbaar. Er zat enkel een enkel die de hele toren daarboven in evenwicht moest houden. En moest voortbewegen. Op school hadden ze hem uitgelachen en op zijn schoenen gewezen: zo groot! Kinderen hebben al snel heel grote voeten alsof ze anders de wereld niet aankunnen. Het gaat in het leven om het lopen, om het vooruit gaan. Omdat je voeten hebt, heb je ogen nodig om nergens tegen aan te lopen, net als armen om het lichaam voor omvallen te behoeden. Voeten zitten in schoenen die bepalend zijn voor wie je bent. Heb je gaatjesschoenen, of gympen, loop je op naaldhakken of trek je laarzen aan. En loop je, of ren je, of klim je, of daal je. Of laat je ze glijden, in een schaats over het ijs. Heel de dag zijn je voeten in beweging, bedacht hij. Onvermoeibaar en vol vertrouwen. De grootste vooruitgang van de afgelopen eeuw was een stap op de maan.