Stones

donderdag 12 juli 2012

Ze zijn van net voor mijn tijd, en dat klopt ook wel want vijftig jaar geleden traden The Rolling Stones voor het eerst op. Een halve eeuw terug. En dat voor een hippe rockband, mozes kriebel! De vier leden van de Stones bewijzen dat er leven is na de dood: de mannen zien er niet meer uit. Hoewel, gezien hun levensstijl is het weer een wonder dat ze er nog zijn. Er weer gaan toeren, mozes kriebel! Ken je ze? De band stamt uit de tijd dat je of voor de één was, of voor de ander; erg hè. “Verzuiling” noemden ze dat toen. Je was katholiek of protestant. Je was communist of liberaal. Links of rechts. Voor Ajax of Feijenoord. En voor de Stones of voor de Beatles. The Beatles was de eerste popgroep, maar heel netjes. Met gitaar en stropdas: “She loves you, yeah, yeah, yeah.” De Stones kwamen even daarna, maar die waren veel ruiger. “I can’t get no, satisfaction.” En: “Sympathy for the devil”. Dat merkte je ook aan de jongens in mijn klas. Fans van de Beatles zagen er veel gecoiffeerder uit dan die gasten van de Stones: langharig werkschuwe nozems. Ik had met geen van beide wat. Ik was meer van The Doors, niet zozeer vanwege hun mysterieuze muziek, maar omdat ik altijd al anders wilde zijn dan de anderen. Ouder, maar nog niet wijzer, koos ik voor de verfrissende George Michael, gevolgd door Michael Jackson en Madonna natuurlijk. Die laatste doet het ook nog steeds. Michael Jackson is dood, zo zijn The Doors. The Beatles vielen na tien jaar uit elkaar, maar blijven eeuwig bestaan, en The Rolling Stones gaan maar door. Sex, drugs, and rock ’n roll. Gitarist Keith Richards blijkt zanger Mick Jagger niettemin als sinds de jaren tachtig “onuitstaanbaar” te vinden, en Mick Jagger zelf wordt volgend jaar zeventig. Ze rocken verder, ze zijn niet bang (Bill Wyman misschien, die de band ooit verliet wegens vliegangst…). Dus als je vanmiddag niks te doen heb, struin dan voor de lol YouTube eens af, van 1962 tot heden. En niet schrikken, hè…