Streng

donderdag 21 juni 2012

Streng. Niet te verwarren met “string”. Streng was vroeger een woord waar je bang voor was, later waar je de kriebels van kreeg. Streng was altijd negatief. Was een leraar streng, dan ging hij nooit deugen. Het kon nog erger: “streng doch rechtvaardig”. Alsof streng dan opeens wel viel goed te praten. Synoniemen zijn onder meer “meedogenloos” en “hard”. Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet kloppen. Streng is voor mij “consequent”. Bij leraren die streng waren, wist je altijd wat je aan ze had. Zat je met je buurman te lullen, dan kreeg je meteen strafwerk. Dat was een uitgemaakte zaak. Zelf had ik de pest aan leraar die quasi leuk waren en, als ze hun dag niet hadden, strontchagrijnig. Daar moest je pas echt voor uitkijken. Ik kan niet zeggen dat mijn pa streng was. Volgens mij wilde hij helemaal niet streng zijn; net als ik nu. Kinderen moeten als vrienden zijn. Toch wil je ze ook zaken bijbrengen. Het beste meegeven. In jouw ogen. En dan word je soms in die rol gedwongen, wat heel vervelend kan zijn. Zachte heelmeesters maken echter stinkende wonden. Vroeger ging iedere jongen rond zijn achttiende het leger in; dat was verplicht. Je moest. Tenzij je de derde uit een gezin was, zoals ik; dan had hoefde je niet. In het leger waren ze pas streng. Als je daar je bed niet opmaakte of je schoenen glanzend poetste, mocht je niet naar huis; zo simpel was het. Veel jongeren kregen daar hun opvoeding die ze thuis, om wat voor reden dan ook, niet of nauwelijks gekregen hadden. Ze kwamen anders thuis, na hun diensttijd, maar bleven ze zo voorbeeldig? Nee. Streng is van korte duur. Het gaat uiteindelijk om “verantwoordelijkheid”. Dat jezelf doorkrijgt wat goed is en wat fout, wat kan en niet kan. Maar iemand moet je daar eerst op wijzen. Leren. Aannemen. En dan zijn we weer terug bij: streng. Volgens mij is de bondscoach streng. Of was hij toch niet streng genoeg?