Strips

donderdag 15 november 2012

Kom net met de jongste van de orthodontist vandaan. De tafels liggen er altijd vol met stripboeken. Vooral Suske en Wiske, maar daar heb ik eigenlijk weinig mee gehad. Leuk getekend, leuk verhaal, daar niet van, maar ik vond al die rijmende titels als niks: “De formidabele fantast” of “Het mopperende masker”. Hè? Het Zingende Nijlpaard vond ik wel leuk, kan ik me nog herinneren, arm beest. Nee, ik hield meer van, ja, het klinkt afgezaagd, maar toch, van: Kuifje. Mijn grote broers lazen die. En ook ik vond ze berenspannend. Vooral van de Reis en de Raket naar de Maan, twee albums maar liefs, verslond ik elk plaatje. En Kuifje in Tibet, niet te vergeten. Mijn favoriet. Mooiste album ooit, in woord en beeld. Het was ook een van de eerste computerspelletjes die ik speelde, op een Nintendo, hoewel ik nooit verder ben gekomen dan de gestrande trein… Mijn vader was gek op Nero, ook al van een Belgische striptekenaar. Wat hebben die Belgen toch met strips? Nero had spinazie achter zijn oren, en een heerlijk kleurrijke familie om zich heen. Met Madame Pheip, die pijpt rookte, en haar twee geadopteerde kinderen: Petoetje en Petatje. Zo heetten onze twee borstelharige cavia’s. Mooie strips, mooie tijden. Al moet ik er bij zeggen dat strips, ik praat over de jaren zeventig, enorm populair waren, ze stonden in diverse kranten, maar dat het lezen ervan onder jongeren niet werd gestimuleerd. Het waren plaatjes, hè. En dat hield kinderen dom. Lezen moest je, vanuit school, maar geen strips. Totdat een of andere pedagoog meende dat het lezen van stripverhalen het lezen juist kon stimuleren! Van het plaatje naar het boek. Zo rees Kuifje op uit een raar soort van taboe, en werd Lucky Luck (terecht) alsnog een held! (Tenderfoot moet je lezen, met Waldo Badmington). Stripboeken tegenwoordig zijn uitgegroeid tot een heus fenomeen, met de mooiste verhalen, en nog mooiere tekeningen. Sterker: bekende romans zijn tot prachtige strips verwerkt (Denk aan de Avonden, van Gerard Reve). Hoewel de jongste gaat voor Garfield, opgevist van de tafel, daar bij de orthodontist.