Stroom

zondag 18 maart 2012

Ik was helemaal verbaasd, maar dat heeft te maken met het feit dat ik niet handig ben. Als je iemand zoekt met twee linkerhanden, zoek niet verder: gevonden! Ik. Zoonlief is van ander hout gesneden, goddank. Voor ik het wist had hij een lichtschakelaar met stopcontact vervangen. Hè? Ik had al bijna de elektricien willen bellen. Maar hij had de stop uitgezet, kapotte schakelaar vervangen voor een nieuwe, en de stop weer aangezet. Klaar. Fluitje van een cent. Toen ik het hem vroeg, met een gezicht vol ongeloof, keek hij niet eens op van zijn PS3. Dat zit zo. Ooit heb ik eens, ook op een zondag, zo’n stroomgeval willen verwisselen. Dus: een schakelaar met stopcontact. Ik had de beschrijving op de achterkant van de verpakking niet kunnen ontcijferen, maar als ik nou maar deed hoe het nu zat, nam ik mezelf voor, schroevendraaier in de hand, kon er niets fout gaan. Alleen: in tegenstelling tot de schroeven schoten de draden wel meteen los. Ze schoten zelfs door elkaar. Een bruine, een blauwe, een zwarte. Hè? Waarom geen vier? Twee voor de lichtschakelaar en twee voor het stopcontact? Stond dat ding soms doorgeschakeld. Mijn hersencellen gingen aan de slag; je zou ze bij wijze van spreken, hebben kunnen horen knarsen. Toen ik zeker wist dat alles klopte, alles weer goed vastzat, de stop er weer indraaide, gebeurde er niets. Geen licht, geen stroom. Alles weer uit elkaar, alles checken, maar ik bleef er van overtuigd dat het toch echt goed zat, al die gekleurde draden. Misschien had ik, dat was het natuurlijk, de stop niet goed teruggedraaid. Bij de tweede poging draaide ik heftig door; zo, goed vast. Het gevolg: een flinke steekvlam uit het stopcontact annex lichtschakelaar, de hoofdstop gesprongen, nergens meer licht. Er moest hulp van buitenaf worden gezocht. Op een zondag. Ik wil niet zeggen dat aan het eind van de dag zelfs de tram voor onze deur werd omgeleid, maar het kwam aardig in de buurt. Lang zijn ze bezig geweest. ‘Wat is hier in godsnaam gebeurd, meneer?’ Hoog was de rekening. Wat heb je dan allemaal precies gedaan, vroeg ik zoonlief, leg me dat nou eens haarfijn uit? Zwijgend keek hij naar me terug. Alsof ik gek geworden was.