Tandarts

dinsdag 17 april 2012

Geen gaatjes! Bang? Nee. Nooit geweest ook. En jij? Ook niet? Je zal ze de kost moeten geven: mensen die bang zijn voor de tandarts. Hele volksstammen! Vreemd. Een bezoek aan een arts vind ik veel spannender, lees: enger. Je weet maar nooit. Maar de tandarts? Het gaat alleen maar om je tanden. Of kiezen. En er zijn drie mogelijkheden. Ze zijn goed. Ze moeten gevuld. Ze moeten getrokken. En meestal gaat het om het eerste. Dus vanwaar die angst? Of stamt dat nog van vroeger? Mensen met een handdoek over hun hoofd, bovenop stevig vastgeknoopt, plus de man met de nijptang? Of uit de prille jeugd dat de tandarts wel even zo een melktandje trok, dat toch al schuin stond en los zat? Maar dat is er al lang niet meer bij. Vanwaar dan die angst? Vanwege het geluid? Van de zingende boor? Of van die grote handen wroetend in je mond? Bang dat je je verslikt? Bang dat je stikt? Die grote lamp boven je, die – hoe gedraaid ook – altijd vol in je ogen lijkt te schijnen? Dat je achterover moet liggen, de mond opengesperd? Is iemand daar bang voor? Alweer wat jaren geleden werd al het zilverkleurige amalgaam in mijn mond vervangen door (gewone) witte vullingen, zonder kwik. Uren lag ik in die stoel. Pijnlijk vond ik niet zozeer het, bijna nooit, raken van mijn even bloot komen te liggen zenuw, maar van die klemmen om mijn kies. Nadat ze er met kracht om geduwd worden, worden ze muurvast aangedraaid. En aan het eind in omgekeerde volgorde. Dan weet je even niet waar je moet kijken, maar voor de rest… Wacht! Dat is het natuurlijk! Toch net als bij de dokter. De angst voor het onbekende! Wanneer stopt de boor met zingen? Houden de vingers op het spiegeltje rond je tanden en kiezen te draaien? De haak op met tandsteen weg te pikken? Hoe lang duurt het nog? Dat zal het zijn… Nee, wacht! Nu weet ik het: jezelf overgeven aan een ander! Dat is het probleem. Denk maar aan vliegen.