Tim

dinsdag 6 november 2012

Ik kon het haast niet geloven, maar het is wel gebeurd. Tim pleegde zelfmoord en zijn ouders plaatsten zijn afscheidsbrief in de krant. Heftig. Zeer heftig. Wat tot veel commotie leidde, wat zijn ouders ook niet hadden voorzien. Tim werd jarenlang gepest. Blijkt. Op straat en op school. Zelfs toen hij 20 werd, konden treiteraars hem niet loslaten. Zelfs de site van het restaurant waar hij werkte, werd voorzien van pestteksten, onder zijn naam. Dat hij een loser was en een homo. Heftig. De media dook er bovenop, zijn ouders geven een persconferentie. Het dorp waar de jongen vandaan komt, is zeer geschrokken en rouwt. Maar het ongelooflijke vind ik: niemand wist ervan. Zijn buurt niet, zijn oude school niet, zijn huidige school niet. Niemand niet. Aan Tim waren geen signalen af te lezen dat hij gepest werd, heel zijn leven al gepest werd. En dat begrijp ik niet. Kan iemand in zo’n isolement leven, dat niemand iets van hem afweet? Leraren en schooldirecteuren, allemaal reageerden ze verbaasd. Ook zijn ouders bleken overdonderd. Hoe is dat mogelijk? Je ziet toch als er iemand in je klas wordt gepest! Je weet toch als er iemand in je buurt wordt getreiterd! Praat je niet met het slachtoffer, dan toch zeker wel met de daders. Kids uit je klas. Of in ieder geval is er al snel iets van een samenzwering of zo. Kan iemand dat zo verborgen houden? Kunnen pesterijen van zo’n omvang zijn, dat ze voor anderen onopgemerkt blijven? Ik kan me dat niet voorstellen. En dan bedoel ik: jarenlang! Of is iemand in staat zo vreselijk goed toneel te spelen, dat niemand iets in de gaten heeft? Of is er sprake van een beklemmende thuissituatie, zonder dat de ouders dat beseffen? Zou ook nog kunnen. Kortom, vragen, vragen, vragen… Wat leren we hiervan? Praat! Praat altijd als er je iets dwars zit! Is het niet tegen je ouders, of je broer of je zus, dan tegen je beste vriend, of een aardige leraar bijvoorbeeld. Of de conciërge, ik zeg maar wat. Maar: praat! Bel anders een hulplijn. Maar praat. Want geloof me, niemand begrijpt hoe jij je voelt, als je nooit en te nimmer iets gezegd hebt.