Toetsen

donderdag 18 oktober 2012

Nee, ik speel geen piano. Kon ik het maar. Maar helaas, al heb ik er wel de lange vingers voor. Toetsen voor een examen? Ook niet. Het was de jongste die me er opwees: ‘Kijk pa, je kunt meteen zien welke toetsen je het meest gebruikt…’ En hij wees naar mijn toetsenbord voor de computer. Inderdaad. Vettig. Ja sorry hoor, ik kan er ook niets aan doen. Veel vingers maken vettig werk. Het licht viel er net op, vandaar. Het viel hem op dat ik de “q” en de “x” weinig gebruikte, als nieuw. Maar wel de klinkers, de komma, en de punt. Moet je kijken. En ook de pijltjes, de backspace en de delete. Zei hij. Zo weet jij meteen hoe ik werk. Mozart schreef zijn noten in één keer op. Ik niet. Ik schrijf, en verbeter, en verbeter terug, en delete, en herschrijf. Om over de typfout maar te zwijgen (snelheid!). Maar ik schrijf. Heel vroeger met de pen, toen ik nog jonger was dan mijn jongste nu, brieven aan mijn tante, maar al snel kwam de typmachine. Een Underwood. Een grijze. Van plastic. In een blauwe kartonnen koffer. Van de Kijkshop. Met een tweekleuren lint (titels maakte ik rood). Een goedkoop ding, geld had ik niet, maar ik koesterde hem als mijn eigen leven. Als je snel tikte, liepen de letters of de wagen vast. Nou ja. Mijn eerste korte verhalen maakte ik ermee. En journalistieke opdrachten. Ik heb hem nog steeds, natuurlijk. Later kwam er een reistikmachine bij, met handvat en deksel, een blauwe, een iets duurdere, een echte Olivetti, maar daarvan drukten de letters dubbel af (hoe zacht ik ook aansloeg). Met de elektrische machine die volgde, kon ik al correcties maken, wow, al sloeg het ding vaak in een letterbij op hol. Ik droomde dus van een degelijke en stoere IBM, met zo’n bolletje. Gaaf! Maar mijn droom werd ingehaald door de komst van de computer. Die wilde ik. Ik heb het al eens geblogd: eerst de Commodore 64, later de Atari 1040, allebei ook grijs. De 64 nog met een losse cassetterecorder voor de data, de 1040 al met een schijf (pas op met vastlopen, dan kwamen er eerst bommetjes op het scherm!). Een loei van een printer erbij, die vaak alle kanten uitprinten. Inmiddels zit ik achter een touch screen van Packard Bell. Met een vettig toetsenbord dus. Los van internet en email gebruik ik mijn computers eigenlijk alleen als tekstverwerkers. Inderdaad, als een ouderwetse typmachine.