Tom


Geef je mening of reactie op deze blog-items.


Tom

Tom

zondag 25 november 2012

Wiskunde was een living hell geworden. Voor het eerst in mijn leven snapte ik er werkelijk geen jota van! Ik zag sommen op het bord verschijnen, onstuimig neer gekalkt en haastig uitgelegd, die zich vervormden tot een mengelmoes van cijfers, letters en strepen. Uiteindelijk krioelden ze door elkaar heen en zag het bord eruit als een weiland onder de sneeuw. Maar vlijtig heb ik die brij overgeschreven, tegelijkertijd biddend dat ik dit geklieder thuis niet hoefde te ontcijferen: alstublieft, laten we géén huiswerk krijgen! Laat de bel gaan, kom op nou, laat me naar huis gaan zonder huiswerk, please… Mevrouw Kramer oordeelde echter anders: ‘Goed jongens, maandag is dit dus gesneden koek voor ons…’ Wiskunde bracht me net zo’n domper als Tom, die in de grote pauze op me af was komen lopen. Ik stond wat te dollen met Remco, Ewoud, en Jim, toen ik opeens Tom zag. Meestal was ik het die Tom aanklampte voor een of ander onnozel praatje, dat vaak niet eens verder reikte dan “hoi” en “doeg”. Maar nu bleek Tom het initiatief te nemen. ‘Hoi,’ zei Tom tegen me. ‘Hoi,’ antwoordde ik ietwat ongemakkelijk; wat wilde Tom van me? Vanuit mijn ooghoeken zag ik Remco en Ewoud naar ons kijken. ‘Alles goed met je?’ vroeg Tom. ‘Ja, waarom niet?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat je me gisteren wat wilde vertellen,’ ging Tom verder, ‘maar je liep zo gauw door…’ ‘Gisteren?’ Ik deed net alsof ik heel diep nadacht. ‘Boven, in de gang. Je leek nogal overstuur. Je liep nog tegen de decaan op. Ik dacht even dat je… huilde.’ ‘Wie, ik? Nee! Hoe kom je erbij? Ik? Huilen? Kom zeg, ik ben een grote jongen.’ Krampachtig trok ik een grappig gezicht, maar gemeend was het niet. Tom echter schoot gelijk in de lach: ‘Oké, dan praten we nergens meer over!’ Hij bleef zelfs nog even hangen. “Zullen we straks na school wat gaan drinken?” wilde ik nog vragen, maar Ewoud stond naast me. En die keek zo stomverbaasd, dat ik compleet dichtsloeg en niets meer durfde te zeggen. Tom draaide zich uiteindelijk om en liep van me weg. Toen rinkelde de bel.

Dagboek overzicht

Tom

Tom

Wiskunde was een living hell geworden. Voor het eerst in mijn leven snapte ik er werkelijk geen jota van! Ik zag sommen op het bord verschijnen, onstuimig neer gekalkt en haastig uitgelegd, die zich vervormden tot een mengelmoes van cijfers, letters en strepen. Uiteindelijk krioelden ze door elkaar heen en zag het bord eruit als een weiland onder de sneeuw. Maar vlijtig heb ik die brij overgeschreven, tegelijkertijd biddend dat ik dit geklieder thuis niet hoefde te ontcijferen: alstublieft, laten we géén huiswerk krijgen! Laat de bel gaan, kom op nou, laat me naar huis gaan zonder huiswerk, please… Mevrouw Kramer oordeelde echter anders: ‘Goed jongens, maandag is dit dus gesneden koek voor ons…’ Wiskunde bracht me net zo’n domper als Tom, die in de grote pauze op me af was komen lopen. Ik stond wat te dollen met Remco, Ewoud, en Jim, toen ik opeens Tom zag. Meestal was ik het die Tom aanklampte voor een of ander onnozel praatje, dat vaak niet eens verder reikte dan “hoi” en “doeg”. Maar nu bleek Tom het initiatief te nemen. ‘Hoi,’ zei Tom tegen me. ‘Hoi,’ antwoordde ik ietwat ongemakkelijk; wat wilde Tom van me? Vanuit mijn ooghoeken zag ik Remco en Ewoud naar ons kijken. ‘Alles goed met je?’ vroeg Tom. ‘Ja, waarom niet?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat je me gisteren wat wilde vertellen,’ ging Tom verder, ‘maar je liep zo gauw door…’ ‘Gisteren?’ Ik deed net alsof ik heel diep nadacht. ‘Boven, in de gang. Je leek nogal overstuur. Je liep nog tegen de decaan op. Ik dacht even dat je… huilde.’ ‘Wie, ik? Nee! Hoe kom je erbij? Ik? Huilen? Kom zeg, ik ben een grote jongen.’ Krampachtig trok ik een grappig gezicht, maar gemeend was het niet. Tom echter schoot gelijk in de lach: ‘Oké, dan praten we nergens meer over!’ Hij bleef zelfs nog even hangen. “Zullen we straks na school wat gaan drinken?” wilde ik nog vragen, maar Ewoud stond naast me. En die keek zo stomverbaasd, dat ik compleet dichtsloeg en niets meer durfde te zeggen. Tom draaide zich uiteindelijk om en liep van me weg. Toen rinkelde de bel.

Reacties ()

comment_approved == 1): ?>

Door: , 56 jaar geleden


Reageren

Wil je reageren? Kom maar op!

Ingelogd als . Log uit »




(niet zichtbaar voor publiek)



Reageren is niet (meer) mogelijk.

Dagboek overzicht