Tommy

dinsdag 19 juni 2012

Hebben jullie gisteravond toevallig “The Mexican” gezien? Daar zat een prachtig gimmick in: een grommende zwerfhond die de hoofdrolspeler (Brad Pitt) cadeau kreeg bij zijn gehuurde El Camino. Het beest gromde en liet gevaarlijk zijn bijtgrage tanden zien als je in de buurt van zijn, inmiddels lek gebeten, bal kwam. Maar trouw hobbelde hij de hele film mee in de laadbak van de auto, en als er schiet- of vechtpartijen waren bleef hij geduldig op de stoep zitten. Wat ik wil zeggen: aaien was er niet bij, maar wel altijd in de buurt van Brad Pitt. Zo’n kat heb ik ook. Niet aanhalig maar altijd in mijn buurt. Ik zit aan deze kant van de tafel mijn blog te tikken, hij zit aan de andere kant van de tafel, zijn kont naar me toegekeerd. Als ik hem aai, klaagt hij eerst miauwend om dan weg te springen en een meter verderop te gaan liggen. Alsof ik de pest heb of zo. Een blauwe Britse korthaar. Toen ik nog geen kinderen had, hadden we er ook twee. Die waren aanzienlijk aanhaliger, maar ook geen schootkatten. Ze zagen me alleen als wandelende blikopener. Die twee hadden altijd ruzie, maar ze konden niet zonder elkaar (slapen deden ze altijd samen, dicht tegen elkaar op de kast). In de hoop wat meer aanspraak te krijgen, kozen we een aantal jaar geleden dus voor één kat. Zonder succes. ’s Ochtends struikel je de hele tijd over hem, want: meneer wil eten. De hele, verdere dag is hij onder zeil vertrokken om je ’s avonds weer te laat struikelen: eten! Luisteren naar zijn naam doet hij niet, soms is hij ook wel eens zoek, waardoor hij verplicht een bandje om heeft met belletje. Een vaste stek ambieer hij namelijk niet in huis; het beest ligt overal te slapen, op de meest rare plekken. Wel in de buurt, maar verstopt. Dat hij in huis in, merk ik soms alleen aan de kattenbak (stinkt opeens). Rennen is er nooit bij, meneer wandelt. De kids zijn gek op hem, al weet ik nooit of die liefde wederzijds is. Vaak hoor ik hem denken: hallo zeg, je knuffelt toch ook geen leeuw?!