Toren

maandag 9 januari 2012

Het zal wel aan mij liggen, tenminste, dat zegt iedereen. Maar ik zweer het je dat ik het goed gezien heb. Bovendien gebeurt zoiets je maar één keer, en niet twee keer, zoals bij mij. Ik heb het over Venetië, en ik heb het over de klokkentoren, de “Campanile”, je kent hem wel, uit de films en computerspelen van James Bond. Pontificaal staat hij zo’n honderd meter hoog op het San Marcoplein flink Italiaans te wezen. Je kunt erin, heb je mooi uitzicht over de stad. Heb ik overigens niet gedaan. Wel heb ik hem bewonderd, dus ik weet heus wel waar die staat. Nu komt het: midden in de nacht werd ik wakker, met kloppende koppijn, echt niet van alle wijn, en omdat ik niet meer kon slapen ben ik nachtelijke Venetië ingetrokken. In de regen, over de bruggetjes, dwalend, geen mens te zien. Kwam ik opeens weer bij de Campanile. Maar tot mijn stomme verbazing ontdekte ik dat de toren niet aan de goede kant van het plein stond. Niet schuin voor de basiliek, maar helemaal aan de andere kant. Hè?! Ik heb nog eens goed gekeken, en nog eens, en ben vervolgens terug gedwaald naar mijn hotel, naar mijn kamer, naar mijn warme bed. Niemand geloofde me de volgende dag aan het ontbijt, iedereen wilde meteen gaan kijken. Je begrijpt het al: die toren stond gewoon schuin voor de basiliek. En ik, ik kon praten als brugman: ‘Hij is natuurlijk even naar de overkant gelopen, en weer terug. Kan toch? Stram geworden van al dat staan…’ Daar op dat San Marcoplein werd ik keihard uitgelachen. Toen. Vanochtend liep ik slaapdronken de tuin in. Er staat een Grieks beeld in, van een jonge vrouw met een kruik op haar schouder getild, ze houdt hem stevig vast. En nou zou ik zweren dat ze die kruik gisteren op haar andere schouder vasthield…