Trein door de kamer

vrijdag 17 februari 2012

Wat is dit nu weer? Verschrikte gezichten. Kan die niet uit? Ik hoor helemaal niks meer! Vanaf Neustadt is net mijn krokodil vertrokken, gezellig met een Pullmanwagen achter zich aan. De fluit gilt scherp door mijn kamer, Sacha de Boer is onverstaanbaar. Ze praat wel ijverig door, maar we horen haar nieuws niet meer. Het is geen lang spoortraject, hoor. Van de bank, achter mijn eettafel langs, de hoek om, de gang in, tot de hal. En weer terug. Een pendelautomaat, verbonden aan de transformator, zorgt ervoor dat de trein zo’n tien minuten later weer vertrekt. Ik vind het heerlijk, die bedrijvigheid van het spoor in mijn kamer. En geen ergernis van bevroren wissels of vertraagde treinen. Reizigers wachten ontspannen op het perron, lekker zomers gekleed, of kijken nieuwsgierig naar buiten vanachter het raam. Wat een genot om hier op reis te zijn! Nou ja, ergernis van de ‘omwonenden’ dan. In de vorm van geluidsoverlast. Maar geen paniek, de schakelaar kan uit, en ik heb ook geluidloze treinen. Voor in de avonduren met name. Ik geef toe, het is behelpen allemaal. Vroeger had ik een grote tuin, met meters aan rails, en reden ze alle kanten op, maar nu moet ik me inhouden. Het is zoals het is. Mijn groene hondekop is veruit favoriet, gevolgd door wat Zwitsers materieel. Wat minder heb ik op met stoomlocomotieven, des te meer met mijn grote Amerikaanse diesels, al zijn die veel te stoer voor mijn woonkamer. Ze brullen en bellen zich door de twee bochten om tot hun spijt te moeten constateren dat het eind van hun treintrip alweer nabij is. Nee, dan voelen de railbussen zich meer op hun gemak. Die kunnen rustig de hele dag heen en weer kwetteren. Starten, gaan. Jullie zullen misschien denken: wat is dat voor een mafkees? Maar ik vind het gewoon leuk. Klaar.