Trein

vrijdag 3 augustus 2012

Blijf het eng vinden, de snelheid waarmee Engelse lokalen treintjes door het landschap snellen. Loeihard. Op zich rijden ze wel soepel, ze zijn ook redelijk nieuw, maar je schudt wel alle kanten op. Het is een beetje zoals in de lift van Sjakie, van de Chocoladefabriek, maar dan niet omhoog. Loeihard. Wissels worden genomen alsof de bestuurder zijn leven er van af hangt. Remmen? Op het laatste moment, je kunt ze ruiken  Tegenliggers? Klap tegen het raam. Als het nou een TGV was, die is er op gebouwd, die heeft zijn eigen baan. Maar dit koekblik. En hup, daar gaan we weer. Zoals nu. We gieren op Londen af, doodeng. Een steen op de rails, een auto met pech op de overweg, en we zijn er geweest. Passagiers om me heen dutten weg achter hun krant of spelen een spelletje kaart, zij zijn het blijkbaar gewend. Maar ondertussen. Stadjes, stations, en  mijn leven flitst aan me voorbij. Alsof we zo nodig voor Goud moeten gaan.