Utoya †

zondag 22 juli 2012

Er zijn van die gebeurtenissen die je nooit meer vergeet. Gisteren nog. Een heldhaftige. Vandaag een laffe. Een mafkees die eerst in Oslo een gebouw opblies, en later om zich heen schoot op een eilandje vol jonge mensen, Utoya. Ik weet nog dat ik vorig op die zaterdag het nieuws hoorde, eerst die bomaanslag, en later die jongeren die waren vermoord. Eerst veel gewonden, pas later de doden. Eerst 11, pas de volgende dag meer, en meer. En dat in een land als Noorwegen; stabiel, consistent, saai zelfs, mooi, zoals ook die andere Scandinavische landen. En vooral rustig. Kalm bleven ze ook na die gruwelijke daad, waarbij mensen als wild waren opgejaagd en afgeschoten. Door een gek, maar gekken zijn er genoeg in de wereld (zie eergisteren, waar een Batmanpremière met een regen van kogels werd begroet). Kalm en waardig, ik zie nog de tot tranen toe bewogen premier zijn aangeslagen samenleving toespreken dat niemand de liefde tussen mensen kan stukmaken. Het was raar: niemand die er riep om de doodstraf. En hoewel ik tegen de doodstraf ben, was het toen de tweede keer dat ik aan dat standpunt twijfelde. Vanwege de gruwel ook. De dader schoot twee keer op zijn slachtoffer om zeker te weten dat die dood was. Een geschifte man die zich de rest van zijn leven een held zal voelen; wat moet je met zo iemand? Heeft die nog recht op leven? De tweede keer. De eerste keer was na Beslan in Rusland, 7 jaar daarvoor. Een lagere school die door terroristen op de eerste nieuwe schooldag werd gegijzeld. Er vielen meer dan 300 doden, onder wie 187 kinderen. Eén dader werd veroordeeld: levenslang, want de doodstraf was daar toen net afgeschaft. Als de dag van gister zie ik nog het bloedbad op tv, de rokende puin van wat eens een school was, de ouders in shock. Ik twijfelde. Maar ja, alsof de doodstraf dat beeld goedmaakt, dat leed doet vervagen. Nee, laat uiteindelijk God maar oordelen. Dat is zijn vak.