V250

donderdag 4 oktober 2012

Wat een beest. Maar hij rijdt als een trein, voel je wel. Een vogelbekdier of een albatros, in ieder geval de V250. Maar eh, hij rammelt ook. Enne, er staan weer banken voor een schot in plaats voor een raam. En naarmate die harder gaat, schudt die meer. En de eerste klas is wel een beetje karig. Fleurige stoelen, maar daar blijft het bij. Niks geen drankje of natdoekje. Maar de auto’s op de A4 richting het Haagse gieren we voorbij nu. Hup de tunnel onder het groene hart, oren worden dichtgeblazen. Het is 16.36 en we gaan 245 kilometer. Als we Rotterdam maar niet voorbij schieten?! Tunnel uit. Grauwe weilanden, grauwe wolken. Schapen schieten voorbij. Flats en doorzonwoningen. Warm is het interieur niet, kaal is het ook. Het is geen ICE zal ik maar zeggen. Italianen, hè. De zon geeft even de kassen de volle laag. We remmen al. Wat een trein! Mag ik er niet eentje voor thuis? Deze ruikt nog zo nieuw. En nu weer terug. Retour hè. Eerste klas heen, tweede nu. Blauw in plaats van rood. Nog koud, nog kaal. Had die de stoergekke uitstraling buiten maar van binnen. Je zit een beetje opgesloten, kan er ook niets aan doen. En het is zo stil. Geen mens natuurlijk met die Fyra. De conducteur keek wat ik kwam doen. Mijn via de mail verwenste presentje ophalen. Ojee, nog zo’n iemand. Een rechthoekig boekje van Foer, Alles is verlicht, plus Hispeed-boekenlegger. Goh! En dat na alle financiële debacles. We vliegen weer de tunnel in. 17.20. Geen snelheid. Raden? Een stuk zachter. Kijken of ik deze blog nu kan versturen. Hebben we Wi-Fi? Nee…