Vakantielezen

vrijdag 10 augustus 2012

Weer niet van gekomen, gek is dat toch. Drie boeken meegenomen, geen letter gelezen. Nou ja, eventjes. In de nieuwe John Irving, toen we ergens aanlegden en het buiten zo rustig was dat ik op het dek bleef hangen, en Irving opensloeg. Maar de omgeving was eerlijk gezegd mooier en spannender dan het boek. Ik las wel, maar de zinnen drongen niet echt tot me door. Zwanen strekten hun nek om te zien of er iets eetbaars aan boord te versieren viel en bliezen venijnig naar de langdradige Irving. Hoe kan iemand die zulke waanzinnige boeken heeft geschreven zoveel onzinnig gewauwel afleveren?! Een langspeelplaat die blijft hangen, zeiden ze vroeger. De jongste had wel een tas vol, en als ik hem kwijt was lag hij in het vooronder languit op zijn bed te lezen of te iPhonen. Zeven boeken had hij meegenomen, drie uitgelezen. Dus ook niet de zeven, die hij moeiteloos zei te zullen verorberen. De natuur leidt af. Vliegvelden en vliegtuigen zijn leesplekken bij uitstek, maar we gingen niet ver dit jaar. En konden bij wijze van spreken zo doorlopen. Ook de verandering van decor telkens noopte niet naar het pakken van een boek. Ik weet wel, meeslepende exemplaren lees je hoe dan ook, waar dan ook. Ik heb ‘Alive’ van Piers Paul Read ooit hangend aan de lus van een stadsbus gelezen, elke minuut telde; ik kon niet stoppen. Daar staat tegenover dat de aangeschafte boeken (die ik pas later in één ruk uitlas) voor aan boord de Transsib tegenover me op de bank bleven liggen. Zeven dagen lang. De eerste dagen was het uitzicht er één van berkenbomen en berkenbomen, wouden vol, maar tot lezen kwam het toch niet. Vanaf mijn plek trok de wereld letterlijk aan me voorbij, en elke andere, geschapen in drukkunst, kon me op voorhand blijkbaar niet boeien. Hoe je het ook wendt of keert, de werkelijkheid is niet alleen onvoorstelbaarder maar ook aangrijpender dan het beste boek.