Valentijn

dinsdag 14 februari 2012

Zullen we er niet eens over beginnen of zullen we er maar meteen weer over ophouden? Ik bedoel, jij hebt – hou op, zeg – vanochtend toch geen rozen neergelegd voor het kluisje van het klassenmeisje van je dromen? Of stiekem een anonieme kaart in haar schooltas gefrommeld? Gelukkig maar. Hoe hopeloos romantisch kun je zijn? Of hoe gek laat je je maken door de commercie van vandaag? Je struikelt tegenwoordig over allerlei Valentijnsprullaria; lekker origineel zeg. Arme Valentijn. Niemand weet eigenlijk wie hij is. Ja, een of andere heilige. Sterker, er waren er twee die Valentijn heetten: een priester en een bisschop, en alle twee zijn ze heel naar aan hun eind gekomen. Maar beiden hebben niets te maken met het thema van vandaag. Het verhaal, begrijp me goed: het verhaal gaat dat één van die Valentijns stiekem jonge mensen trouwde en dat hij voor zijn marteldood nog snel een kaartje heeft gestuurd aan de blinde dochter van de cipier (hij zou haar op de valreep nog genezen hebben), maar dat is maar een verhaal. Het zou ook nog kunnen dat heel vroeger de heidense Romeinen rond deze tijd hun “vruchtbaarheidsdag” vierden, waarbij ongehuwde mannen middels loting een ongehuwde vrouw konden trekken. Rare jongens, die Romeinen. Maar wel populair. De katholieke kerk durfde dat feestje niet zomaar te verbieden; die maakte er snel een romantisch dagje van. Met behoud van de anonimiteit. Zo dus. Meer kan ik er ook niet bij verzinnen. Maar de bloemenman loopt binnen. En ook de juwelier zal wel zijn graantje meepikken. Met vanavond allemaal zwijmelfilms op tv. Wat een kitscherige flauwekul, zeg! En dat heeft niets maar dan ook niets te maken met het feit dat ik vanochtend geen kaart ontving, of het moet die van V&D zijn met een roze waardebon erin. ‘Speciaal voor jou een Valentijnsverrassing!’ Tering. Teiltje voor meneer!