Verantwoordelijkheid

zaterdag 10 maart 2012

Net de bedden verschoond. Pokkenwerk. Dat vond ik het aller, allerergste van volwassen worden. Nee, niet de bedden verschonen, maar gewoon: verantwoordelijkheid dragen. Ineens ben je zelf verantwoordelijk voor je doen en laten. Ik herinner me dat nog als de dag van gister, en nog altijd vind ik dat de moeilijkste sprong in mijn leven. Ik kreeg het voor het zeggen; ik zou het wel gaan doen. Op kamers gaan wonen. Aan de ene kant die onbegrensde vrijheid, waar je al vanaf je vijftiende van had gedroomd; aan de andere kant die muren van verplichtingen waar je nooit weet van heb gehad. Negentien, twintig was ik toen ik mijn ouderlijke voordeur dichttrok, en achter het stuur van een gehuurde en volgestouwde Ford Transit stapte. Een hand van mijn vader, een zoen van mijn moeder. Aldus stond ik op eigen benen, en het werd tijd. Ik ging er wat van maken; beter dan mijn suffe ouders voorheen hadden gedaan. Ik had een riante achterkamer gehuurd, met keuken en balkon. Het was allemaal te mooi om waar te zijn, maar eh… als ik niet kookte, was er geen eten. Als ik geen boodschappen deed, was er niets in huis. Zo begon het al. En niet veel later: had ik de deur wel dichtgetrokken, het gas uitgedraaid? Had ik mijn rekeningen wel op tijd betaald, de wekker gezet, de was gedaan? Brood in huis gehaald, was de boter niet op, had ik niemands verjaardag vergeten, de planten water gegeven, was de melk niet zuur, wc-rollen genoeg, mijn bed en de theedoeken niet vies, cola in huis, de wasmachine aangezet? Gek werd ik ervan. Ineens moest ik gaan regelen, organiseren, nadenken, afhandelen, coördineren, ordenen, plannen, allemaal zaken die ooit voor me gedaan werden. Door wie? Al sla je me dood. Het was er, het gebeurde gewoon. Ik weet echt niet hoe. Ik leefde thuis als God in Frankrijk, zo zeggen ze dat. Het is nu tientallen jaren geleden. En nog steeds haat ik bedden verschonen, op tijd rekeningen betalen, flikker op, boodschappen doen. Nu moet ik stoppen. Ik moet koken.